Ja, columnlezer, uw voornaamste en meest verantwoordelijke taak in uw leven en in de eeuwigheid is een rechtvaardig echtgenoot te zijn. Naast het eeuwige leven is de grootste van alle gaven die onze Vader in de hemel een mens kan verlenen, de gelegenheid om zoons en dochters te krijgen en de vreugde te smaken de kinderen van God het volgende te kunnen schenken:

Ik zal mijn eigen vader eeuwig dankbaar blijven dat hij zo’n hoge dunk van mij had dat hij mij naar zichzelf heeft vernoemd. In het Rooms-katholieke gezin waarin ik ben opgegroeid, was die naam bekend want mijn ouders hadden een poeliersbedrijf in Den Haag en daar was ik trots op.

Ik was ook blij dat hij het geduld opbracht mij in zijn werkzaamheden te betrekken. Al vroeg in mijn leven hielp ik mee met het werk in de werkplaats en in de winkel en het bezorgen van de bestellingen. Zouden al onze kinderen niet zo’n zelfde kans moeten krijgen? Bent u niet verplicht uw kinderen een geëerde en geachte naam mee te geven?

In de tweede plaats heeft ieder kind behoefte aan een gevoel van geborgenheid. Vaak denk ik terug aan de geborgenheid van mijn ouderlijk huis. Het was een bolwerk tegen de Satan want ik had eerzame ouders. Elke avond knielden wij neer voor het avondgebed. Is het niet uw plicht uw kinderen een thuis te geven dat met gebed gezegend is?

Ten derde moeten wij onze kinderen de gelegenheid bieden zich te ontwikkelen. Ook in dit opzicht hebben mijn ouders goed voor mij gezorgd. Ik heb, naast de diploma’s ‘aspirant gezel’ en ‘gezel timmerman’ mijn diploma ‘Han-delskennis’ en het vakdiploma ‘poelier’.Verder hebben mijn ouders mij eerlijkheid, vlijt en goede zeden bijgebracht.

Ten vierde dienen wij onze kinderen een blijde, onbezorgde jeugd te bieden. Toen ik in mijn jeugd op de lagere broederschool zat, werd ons gevraagd een anoniem opstel te schrijven over wat wij van onze eigen vader vonden. De leerkracht die tevens ook een katholieke broeder was hoopte dat de vaders dan aanleiding zouden vinden om de ouderavond bij te wonen. De onderwijsbroeder nam steekproeven uit een stapeltje opstellen. Op elk blaadje kwam het zinnetje,’Ik houd van mijn papa voor…’ De kinderen hadden daarvoor velerlei redenen vermeld, maar niet één van de kinderen maakte melding van het huis dat ze be-woonden, de auto die ze bezaten, de buurt waaruit ze kwamen, het eten dat ze thuis kregen of de kleren die ze moesten dragen. Die vaders waren uit velerlei rangen en standen naar de vergadering gekomen, maar bij het verlaten daarvan waren ze in slechts twee categorieën verdeeld. Ze waren uit de bus gekomen hetzij als kameraden, hetzij als vreemdelingen voor hun eigen kinderen. Er bestaat geen man die te rijk ofte arm is om met zijn kinderen te spelen.

Ik ben mij ervan bewust hoe bezorgd wij allemaal zijn om de kwaliteit van onze tegenwoordige jeugd, maar een ding kunnen we nu meteen al veranderen om ons landje leefbaarder te maken. In ‘De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen’ hebben echtgenoten en vaders dat vermogen als dragers van het priesterschap. Zij profiteren van de inspiratie van God, onze eeuwige Vader, bij het leiden en besturen van hun gezin in gerechtigheid. Zij staan aan het hoofd van de enige organisatie die ik ken, die van eeuwige duur kan zijn. Wilt u hier meer over weten neemt dan contact met hen op en laat u voorlichten. En dit is mijn getuigenis in naam van Jezus Christus. Amen.