Het is vijf uur in de middag en er staat een biertje voor mijn neus. Het zonnetje schijnt vol op de ramen, die ook dienst doen als poepraam voor de gevleugelde vrienden rond mijn kot.

Vandaag was een dag van mails, vrolijke lopers en krimpende saldo’s. Eigenlijk een normale dag voor de Pluis. Dus lees ook de kranten op mijn lenovo T 400. Mocht u wellicht een gedachte hebben dat ik mijn oude piep en kraak bus naar de eeuwige jachtvelden heb bereden, helaas pindakaas. Lenovo is mijn supersnelle laptop, als ik die tenminste vergelijk met de oude meuk die ik had, en met een druk op een knop mij mee neemt naar de wereld om mij heen. Een: laat maar zien boek, met een stekker.

 

Toen ik als veertigjarige de financiële wereld vaarwel zei had ik een bazenbaan. Zo’n 100 medewerkers, een leaseauto, pakken, gouden ringen en dure schoenen. Een dasspeld en een stevig nagenoeg onaantastbaar ego met een flinke saus aan air er overheen. Kortom, ik was een baas eind jaren tachtig, model.

Ik heb het “schip” verlaten omdat de arbeidsvreugde weg ging, en bleef. Wel wat grote mensen diploma’s behaald, en klaar om de wereld met mij kennis te laten maken.

Reorganisaties, krimp, andere organisatievormen, management ontwikkelingen zegt u het maar, het zat allemaal in mijn denkbeeldige rugzak.

 

De kranten staan er vol mee. De Gemeenten krijgen het de komende jaren voor hun kiezen. Moedertje Overheid lazert een hoop van haar sores over de muur heen naar Vadertje Gemeente. Nu ben jij aan de beurt en ik noem het participatie. Veel plezier, doei.

Dit betekent veel, voor hen die tot het werkvolk behoren. Dus ook voor de bazen en bazinnen.

Kortom, de vraagtekens en de kritiek zijn stevig richting de Gemeente. Maar is dit ook terecht?

 

Laat ik het woord arbeidsvreugde eens bekijken. Zelfaanvaarding, Zeggenschap, Autonomie, Positieve relatie, Persoonlijke groei en Doelgerichtheid.

Het laatst genoemde is volgens mij arbeidsvreugd. Een groot deel van Nederland valt over de ambtenarij op Gemeentelijk niveau, heen. Maar leest u eens wat volgens mij arbeidsvreugde is en kijk, lees wat de Provincie doet vanuit haar bazinnenrol?

Ik waarschuw de Gemeente! Kijk wat er in Srebrenica gebeurd? De domme plichtsgetrouwe Hollander doet zijn of haar ding, krijgt na afloop de klappen en de (VN) bazen lachen. Onschendbaar zijn ze.

De Overheid dumpt en de soldaat voert uit.

Wie krijgt de schuld als het verkeerd afloopt? Ik roep nu: het Ruttesyndroom is een feit, jammer genoeg heeft u het niet door! En de (Gemeentelijke) soldaten wel. Lafaards!

 

De Pluis