“Ik kan best mee joh, gaat prima.” Mijn stem klinkt nasaal door een verstopping van snot. Gelukkig is het minder erg dan gisteren. Mijn kleding was toen doorweekt terwijl het buiten droog was. Je kent dat vast wel wanneer je echt verkouden bent. Dat watersnot wat dan zonder enige controle je neus uit loopt. Een nachtje slaap en daarna een powernapje na het bezoeken van de schoonmoeder doet wonderen. Nu was het tijd om een boodschap te doen voor het avondeten.

Na een korte wandeling komen we aan bij de supermarkt. Bij het binnengaan pak ik een mandje die ze gelijk van me overneemt. “Geef die maar aan mij.” Zonder nadenken handig ik het rode handje over en sjok ik achter haar aan. Nog geen 3 minuten in de supermarkt bedenk ik me WC papier nodig te hebben omdat dit bijna op is. Zonder wat te zeggen dwaal ik af naar de rekken met WC dingen. Daar aangekomen ben ik alweer vergeten wat ik eigenlijk kwam doen. Rustig loop ik terug opzoek naar haar rode haren. In de verte zie ik haar staan met een blik van “Ik zei het toch”. Onderweg naar haar toe moet ik alles even aanraken en vasthouden, om het vervolgens weer terug te leggen. “En dat is nou de reden dat ik het mandje heb.” Onverstoord ga ik verder met mijn kinderlijke spel van onderzoeken, bekijken en afkeuren. Stiekem leg ik zoetigheid en chips in het mandje, in de hoop dat ze bij de kassa te lui is het me terug te laten leggen.

Discussies eindigen vaak genoeg in een “welles/niettus” argumentatie. Sokken worden van voeten gejat om er vervolgens mee weg te rennen en wanneer ik echt moe ben, kan ik enkel chagrijnen. Wanneer ze zegt dat bijvoorbeeld de tafel vies is, is mijn standaard reactie: “Je bent zelf vies!” Ze rolt dan met haar ogen en zucht misschien even, om me vervolgens te vertellen dat ik het maar even schoon moet maken. In de kast staan 2 nieuwe Furby’s die wanneer bij elkaar gezet worden, bijzonder druk doen tegen elkaar. Het is geweldig, helemaal mijn niveau. Met name wanneer de ene iets zegt, en de andere als reactie een boer laat. Ik ontwijk zo veel mogelijk werk en baal dat mijn nieuwe opleiding me huiswerk heeft gegeven. Zoals dit verhaaltje vandaag uit mijn vingers eigenlijk een ode aan een Steen had moeten zijn. Het is een opdracht geworden. Opdrachten zijn stom.

Zucht.

“SCHAT! WAAR LIGGEN DE BORRELNOOTJES?”

(vanuit de keuken)
“we gaan zo eten Hans. Geen nootjes.”

*vindt de nootjes onder een kussen op de bank*

*crunch*

-VLH