Auteur de Pluis

 

Een knokker

 

De ochtend begin bij mij, nadat ik de honden leeg heb laten lopen, met het lezen van een aantal digitale kranten. Heerlijk om de dag mee te beginnen, maar dit weet u vast ook.De drie honden liggen te snurken en langzaam wordt het licht buiten. Een lichte rilling maakt zich tijdens het lezen van mij meester.

 

Ziggo baasje krijgen waarschijnlijk een miljoentje of twaalf in de broekzak geschoven, ambtenaren verliezen wellicht hun speciale status, de Rabobank knikkert er voor het gemak zo´n tweeduizend de straat op, een klokkenluider vreest voor zijn leven en in Syrie vecht een Nederlander vanuit zijn overtuiging. De dag kan beginnen, zou ik zeggen.

Met name het artikel over de overtuigende, doen mijn wenkbrauwen fronsen. Aan de ene kant de zorg om radicalisering, en aan de andere kant de waarom vraag.Radicaliseren vindt ik altijd eng. Ongeacht de reden. Maar wat mij wel boeit, is een antwoord te zoeken op de waarom vraag.

Als ik er nu eens vanuit ga dat een persoon die radicaliseert, niet op voorhand levensgevaarlijk is of een kronkel in zijn persoonlijkheid heeft. Maar dat levenservaringen, afkomst en de daarmee samenhangende waarden, opvattingen en gebeurtenissen met een stevige impact, vormend kunnen zijn voor de stap naar een radicalisering. En dat de samenvoeging van een politieke keuze en religieuze achtergrond, ook mede veroorzakers zouden kunnen zijn van radicalisering.En dit allemaal gecombineerd met een bagitaliserende mening van de ander en een vraag die je stelt op internet, je altijd gelijk geeft. En gooi dit allemaal op één hoop, zou er dan een beeld bij menigeen kunnen ontstaan die griezelig kan zijn?

De Gemeente moet dichter naar de burger toe, is het motto. Dus voorkomen, herkennen en doen komt ook steeds vaker op hun bordje te liggen. Maar als er geen poen, geen mens en geen middel is die ingezet kunnen worden om radicalisering de kop in te drukken? Wat dan?  Volgens mij kweek je op deze manier radicalisering en hou je het in stand. Roepen en schrijven dat het er is, klopt volgens mij als een bus. Niets eraan doen, volgens mij niet

Jarenlang heb ik als jonge jongen met een Palestijnen sjaal om mijn nek, op een oude motorfiets rondgereden. Was ik radicaal, een beetje. Gevaarlijk, absoluut niet. De sjaal was lekker warm, en daar gaat het volgens mij nog steeds om!

 

 

 

De Pluis