Een uurtje over…

Tijdens een gesprek met een goede vriend, hij had net ontslag had genomen omdat hij diep ongelukkig was met zijn werk, riep ik heel enthousiast dat hij dan wel vrijwilligerswerk kon gaan doen.
Half Nederland was nu bezig leuke bezigheden te plannen met een Syrische vluchteling dus kon hij toch ook wel iets betekenen voor de maatschappij. Zoveel mensen die opeens wel een uurtje over hadden. Maar hoe zit het met onze eigen eenzame ouderen in Nederland? Waarom hebben we daar geen tijd voor? Zoveel mensen die vast wel twee uurtjes per week over hebben voor een potje yahtzee met een lief eenzaam opaatje. Of een glaasje advocaat met een paars gepermanent omaatje.
Toen ik dit uitsprak realiseerde ik mij dat er nu zelf toch echt niet meer onderuit kwam. Naast mijn reguliere werk en daarnaast ook een eigen bijlespraktijkje had ik best nog wel een uurtje over. Ik had nu het afgeroepen over mijzelf en begaf mij naar mijn computer om een mail te sturen naar een instelling waarvan ik wist dat daar vast wel iemand om een babbeltje verlegen zou zitten.

Meteen kreeg ik een mail terug. Ze wilden maar al te graag een gesprek. Ik moest mij melden bij de coördinator der vrijwilligers in een welbekend huis in de grote stad. Maar wacht even, zitten daar geen mensen met Korsakoff, dementie en zware psychische problemen? Waar was mijn lieve oude omaatje met haar paarse permanentje en het potje yahtzee?
Geen paniek, hier is het kantoor en worden de gesprekken gevoerd en dan zullen we wel even kijken waar ik terecht kom.
De dame die de intake deed vertelde mij dat ze heel blij zijn met vrijwilligers en deed mij uit de doeken hoe het nu zit met de zorg die zij nu kunnen bieden en wat van uit de mensen hun netwerk zelf moet komen. Mantelzorg bijvoorbeeld. Ze kunnen alleen nog maar de zwaarste gevallen in huis nemen, mensen die bijna niemand meer hebben om voor ze te zorgen. Hier kunnen ze voor ze zorgen met zo min mogelijk personeel want iedereen is wegbezuinigd door de heer Rutte. Dus, ze zijn heel erg blij met vrijwilligers.
‘Of ik het fenomeen vrijwilliger ken?’
‘Nee, ik heb ooit eens een konijnenhok vrijwillig schoongemaakt op een kinderboerderij toen ik acht was. Maar daar blijft het bij.’
Ze was even stil. ‘Het is een apart slag mensen. Mensen die vaak zelf ervaringsdeskundige zijn.’
‘Maar werkt er dan niemand naast?’ Vroeg ik. ‘Nee, veelal niet. Deze mensen willen graag iets betekenen voor de maatschappij omdat ze dat niet op een andere manier kunnen doen. We hebben een (ex-)alcoholist, een(ex-)verslaafde, een psychiatrisch patiënt….etc.’
‘Maar we hebben je er graag bij hoor! En als ik zo even met je zit te praten denk ik dat de borrelmiddag echt iets voor jou is. Jij kan wel wat leven in de brouwerij brengen!’. ‘Misschien krijg je wel een klik met een bewoner en dan kan je bezoekersvrijwilliger worden. Dan bemoei je je alleen met deze persoon en niet met de hele groep’, ze werd helemaal enthousiast.
‘Maar kom eerst een paar weken op de algemene borrelmiddag en dan kan je de mensen een beetje leren kennen.’
Maar wacht even…borrelmiddag in een huis waar mensen met Korsakoff wonen? Hoe zit dat? Is dat niet een beetje cru om het dan een borrelmiddag te noemen? De kat op het spek binden?
Mogen ze dan drinken? Is er een kans dat ik gevraagd word om iets voor ze mee te smokkelen? Hoe zit dit?
‘Ja, ze mogen twee alcoholische consumpties nuttigen en het moet netjes blijven. Dit is de afspraak. Het verbieden heeft geen zin want dan gaan ze het alleen maar stiekem doen.’
Ze kon me daar vele verhalen over vertellen, over de vele mensen die hier wonen met de gaten in hun geheugen, maar nu geen tijd voor. Verder met de intake.
‘Waar ben ik ook al weer gebleven?’, zegt ze.