Iedereen kent het wel, van die dagen. Van die dagen waarop je het liefst de hele dag in je bed blijft liggen, wilt wegzakken in een diepe winterslaap en wakker wilt worden in een fictieve wereld. Een wereld waar de mensen elkaar gedag zeggen, ze niet dwars door je heen lopen en waarin jongeren nog opstaan voor de ouderen met slechte heupen en knieën. Nu schijnt het wetenschappelijk bewezen te zijn dat deze dagen vaker voorkomen in de winter, de zogenaamde ‘winterdepressie’. Maar wat als deze dagen ook voorkomen in de lente en zomer? Dan kan het excuus van ‘ik mis gewoon de zon’ of ‘een tekort aan vitamine D’ niet gebruikt worden. Ik ben ervan overtuigd dat iedereen labiel is op zijn eigen manier. Iedereen heeft een vorm van autisme en van onzekerheden die maakt dat ieder mens op zijn eigen manier gevoelig is.

Nu staan vrouwen hier naar mijn gevoel van nature meer voor open doordat zij helaas nog steeds worden gezien als het ‘zwakkere geslacht’. Een man moet jagen, rauw vlees eten, bier drinken en de broek aanhebben terwijl de vrouw kookt, de kinderen verzorgt en de ellende opruimt. Door deze ‘oer-rolverdeling’ zijn vrouwen vatbaarder voor deze dagen, want wat put een mens meer uit dan emotionele en psychische bezigheden? Ik ben nu 21 jaar jong, maar voel me soms een psychische en emotionele gepensioneerde. De keuzes waar mensen tegenwoordig voor komen te staan komen in bizarre hoeveelheden en het kan en mag allemaal. Geen huishoudschooltje meer voor de jonge vrouwelijke pubers maar een oceaan vol aan opleidingen, cursussen, werkervaring, stages en ontwikkelingen. Dit natuurlijk hetzelfde voor de mannen, geen arbeider die brood op de plank brengt maar zelfontwikkeling, leerdoelen en persoonlijke ontwikkelingsplannen. Begrijp me niet verkeerd, ik ben een ontzettende voorstander van de emancipatie en het ontwikkelen van het eigen denken, kunnen en handelen maar vraag mij soms af of het hebben van ‘die dagen‘ hier gewoon niet een gevolg van is. De continue prestatiedrang en druk vanuit de omgeving maakt ernaar dat mensen zichzelf nog wel eens willen verliezen. We gaan op zoek naar aandacht, zowel positief als negatief en naar bevestiging. Want als je zelf niet weet wat je wilt of wie je bent, dan zoek je antwoorden in je omgeving en in de maatschappij. Klinkt allemaal heel logisch en natuurlijk, maar is dat het wel? Is het niet zo dat ieder mens intuïtie vanuit zichzelf heeft en daardoor zelf zijn of haar eigen keuzes kan maken en zo zelf kan bepalen wat goed of slecht is?

Ik ben een groot Jean-Paul Sartre aanhanger als het gaat om het dragen van de verantwoordelijkheid van je eigen keuzes. Je kiest er zelf voor om vreemd te gaan, je kiest er zelf voor om een opleiding te kiezen en je kiest er zelf voor naar wie je luistert. Door deze bewuste keuzes bepaal je zelf je levensloop en ben jij en niemand anders verantwoordelijk voor het dragen van de consequenties. Mensen maken fouten en rare beslissingen maar uiteindelijk is dit allemaal aan henzelf en aan niemand anders. Ik kan mij goed voorstellen dat mensen zichzelf kwijtraken, dat mensen foute beslissingen maken en uiteindelijk de omgeving en maatschappij de schuld geven. ‘Ik wist het niet’ of ‘ik dacht er niet bij na’ zijn dan argumenten die vaak terugkomen. Wat ik daar dan op te zeggen heb als 21 jarige? ‘Dat kon je weten, dat kon je aanvoelen en daar moet je de consequenties voor dragen en de verantwoordelijkheid voor nemen’. Wat mij verbaast aan dit hele ‘van die dagen‘ verhaal is dat veel mensen niet vertrouwen op zichzelf, op je eigen gevoel en je eigen normen en waarden. Natuurlijk vormt de omgeving en maatschappij ons, maar er is nog zoiets als individualisme dat ieder mens met zich meedraagt. In mijn ogen staan vrouwen hier sterker in, doordat zij emoties en gevoel nu eenmaal beter kunnen accepteren dan dat mannen dit kunnen. En daarom is het niet erg om eens ‘een dag‘ te hebben, om eens na te denken over je eigen leven. Geniet! Maar draag je verantwoordelijkheden en consequenties van je eigen bewust gekozen keuzes.

En over dit soort zaken denk ik dus na, op één van die dagen.