In verzorgingstehuizen, bejaardentehuizen en zorginstellingen zijn huisdieren niet toegestaan. Begrijpelijk. Want wie zorgt er voor deze dieren? Bovendien worden er ruimtes gedeeld, niet iedereen houdt van huisdieren. Echter worden vaak kwetsbare mensen die de neiging hebben in een sociaal isolement te vallen op deze manier juist van hun steun en toeverlaat beroofd.. Hebben zorgverleners het beste met hun patienten voor als ze hun patienten vragen afstand te doen van hun geliefde huisdier?

Ik begon hier over na te denken toen ik op zoek ging naar woonruimte. Vanwege mijn autisme spectrum stoornis had ik gehoopt dat ik kon beginnen met begeleid wonen. Veel zorg heb ik niet nodig, maar niet alles lukt me in m’n eentje. Na een intake gesprek, waar ook ter sprake kwam dat ik een hond had, werd ik geaccepteerd en op de wachtlijst gezet. Mijn hond is, of was, eigenlijk, alles voor me. We deden alles samen. Vond ik iets spannend, dan nam ik haar mee. Zij nam het voortouw wanneer we nieuwe mensen ontmoetten, en wanneer we ons in nieuwe situaties bevonden. In zekere zin zorgde zij voor mij. Mijn sociale contacten bestonden vooral uit mensen die ook een hond hadden en waar ik samen mee wandelde. Trouw wachtte mijn hond buiten de supermarkt op me, sjokte ze langs mijn fiets, en ik voelde me veiliger dan ik me ooit gevoeld had. Zonder hond voelde ik me onzeker, angstig. Dit leek de mevrouw die met mij het intake gesprek had te begrijpen, en ze zou haar best doen een woning te zoeken waar de hond mee naar toe kon verhuizen. Toch werd ik enkele weken later opgebeld, dat het moeilijk was om een woning te vinden waar de hond, bij hoge uitzondering, mee naar toe kon. Een dergelijke woning zou ik met mijn uitkering niet kunnen betalen. Of ik eens wilde overwegen om de hond weg te doen. Ik overwoog het niet, maar dacht er wel over na. Deze mensen zijn hier om mensen zoals mij te helpen. Maar door mij zoiets te vragen, ontnemen ze me alles wat ik opgebouwd heb, wat ik mezelf samen met mijn hond geleerd heb. Want met mijn hond kan ik zelfstandig boodschappen doen, sociale contacten onderhouden, iets waar ik zonder haar veel meer moeite mee heb. Ik zou dus begeleid gaan wonen.. maar veel beperkter worden dan ik zou zijn als ik zelfstandig zou wonen. En goed, mijn hond gaat mij niet helpen met mijn administratie. Maar beweging, vriendschap en veiligheid, zijn essentieel voor mijn belang. Het belang van alle mensen, denk ik.

Ouderen kwijnen weg in hun appartementjes. Een hondje, eventueel met begeleiding wanneer dat nodig is, zou ze motiveren om, voor zover dat mogelijk is, een paar keer per dag een ommetje te maken. Een huisdier zou een groot gedeelte van de eenzaamheid die veel bejaarden voelen weg nemen. Het is wetenschappelijk bewezen dat mensen met een huisdier gezonder en minder eenzaam zijn. Het is ontzettend jammer dat er, juist voor mensen die kampen met onzekerheid, ziekte en eenzaamheid, geen mogelijkheid is om een maatje bij zich te hebben. Want juist deze doelgroep zou dat enorm ten goede komen. En de zorgverleners hebben het beste met ons voor, toch? Er wordt steeds meer bezuinigd in de zorg. Zouden huisdieren toegestaan zijn in zorginstellingen, dan wordt er mogelijk een hoop bespaard. De patienten zijn gelukkiger, gezonder en minder eenzaam, en behoeven daarom minder zorg. De hoogbejaarde huisdieren verdwijnen niet in asielen, waar ze niet meer geadopteerd worden vanwege hun leeftijd, en dus tot aan hun dood het asiel een hoop geld kosten. Huisdieren zijn familieleden. Helpt het sowieso al kwetsbare mensen wanneer hun familie opgesplitst wordt? Is dat bevorderlijk voor deze mensen? Is dat zorg? En het allermooiste van deze vierpotige zorgverleners? Ze werken voor een aai of een kluif en zijn vaak doorwinterde professionals die hun baasje als geen ander kennen en weten wat hij of zij nodig heeft!

Geschreven door:

Skadi Skar (pseudoniem)