Vandaag is een thuiswerk-dag. Zes uur loopt de telefoon af, koffie zeten, sigaretje of wat wegpaffen, journaal bekijken, koffie in doen, sigaretje paffen, hondenplasje wegpoetsen, aankleden en hondjes uitlaten. Let the game begin.
Geen vlees, geen alcohol, geen vis, geen boter, geen rokertje en geen koffie. Een beetje opletten zegt Roos op de televisie.
Daar gaan we dus effe niks mee doen. Ik heb nog een jaar of dertig te gaan, wil ik al mijn betaalde zorgpremies er een beetje uitkrijgen. Dus fuck it, zeg ik dan maar.
Verdomme, post vergeten. Dus naar beneden, en hopen dat de Poolse postbode de nummers 308 en 114 niet weer door elkaar heeft gehaald. Die gozer is zo niet ingeburgerd. Maar ja hij is ook geen vluchteling, en dan ben je echt anders.
Een beetje reclame, een plastic zak om kleren in te doen wat beter is voor het milieu (!), een bekeuring en een uitnodiging om een griepprik te halen.
Een cadeautje van Edith, die vindt dat de tijd van de eeuwige jachtvelden er toch echt aankomt en aan de andere kant, een gratis prikje voor me heeft. De Lieverd.
Nu denk ik altijd mee, dus als we op elk medicijn een foto van Edith zetten met de tekst: eigenlijk zonde van mijn centjes, dat ben ik er van overtuigd dat er minder prikjes worden uitgedeeld. Participeren heet dit!
Zo, en effekes de kranten door nemen. Pardon………
De overheid heeft besloten om overlevenden van de Japanse kampen uit de tweede wereldoorlog een paar euries toe te schuiven.
Ruim vijftig jaar na dato als het grootste deel dood is, een werelds gebaar maken. Kijk, de Pluis staat om 07.00 uur in de morgen al op scherp.
De moeder van de Pluis, en een deel van haar familie hebben knijp gezeten door de Jap. Ziek, zwak misselijk en weggewuifd waren haar beloningen. En nu is er schijnbaar één of andere Haagse mandarijn die een Word bestandje opent en ziet dat de tabel met overledenen, hoog genoeg is. Tijd voor cadeautje.
Zo gaat men dus om met de onderdanen die in de Oost zijn geboren, verliefd zijn geworden en daar straf voor kregen.

Nu is de Pluis kritisch naar delen van de Overheid maar nu raken ze iets aan wat er dichtbij komt, en dus geldt het richting de hele Overheid.
Geld boeit me, niet maar rechtvaardigheid wel.
En wachten als een Gier in een boom, die kijkt naar een stervend dier is leuk voor een Max filmpje, maar niet voor mij.
Nu heb ik niet de illusie dat zo’n Haagse wachtgeld transgender zich ook maar één moment druk maakt over mij of over de andere nazaten, maar goed voor de wederzijdse relatie is het niet.
Dus ga ik toch een bezwaarschrift indienen over de terechte bekeuring, ga ik een brief sturen naar de Ambtenaar die tussen neus en lippen door gisteren aangaf dat een klant PTSS heeft, maar nooit is onderzocht is. En ga ik de confrontatie opzoeken met de eerst beste BOA die de veertien jarige Queenie het liefst wil muilkorven.
Edith geeft mij een prikkie en de Overheid lacht ook mij uit, voor een prikkie.
Nederland is een prikkieland. Ik ben boos en kan er niets mee.

De Pluis

En bedankt
Stem op deze column!