U weet als trouwe lezer dat de Pluis een freelancer is. Sociaal activist en een authentieke vrij en omdenker. Die, als hij een opdracht heeft gescoord zo blij is als een kind. Nu moet ik hier wel mee oppassen, want als je 57 bent en je gaat je als een kind gedragen zijn de roddels een feit en een opname ligt op loer zegt CC.

Dus als ik schrijf: als een kind, dan bedoel ik, dat ik blij en trots ben. Dat vier ik dan met vijf halve liters, een bot voor Joop, tomatensoep met kadetjes en twee knoflookworsten die gedeeld worden met de honden.

Maar soms ga ik mijn (huishoud) boekje te buiten, en koop ik iets totaal nutteloos. Dus ben ik ook een beetje een Madammeke want CC doet dit ook, mijn dochter doet dit altijd en Gordon en Albert de Hinde ook.

Dus wat koop je dan, precies een snelkookpan!

Een werkelijk pracht exemplaar. Verchroomd, met een handleiding erbij waar je volgens mij een stevige bern-bom mee kunt fabriceren.

Het sist, en sist en zorgt ervoor dat Oude Bump die een stevige vorm van honden incontinentie op gelopen heeft, nu zonder chroom tegen de tafelpoot pist. Ik bedoel eigenlijk, ook tegen de tafelpoot pist. Respect!

En ondanks mijn kook avonturen ben ik er nog niet in geslaagd om een eetbare soep voor elkaar te krijgen, iets wat zeiknat erin gaat droog eruit te krijgen en een keer of drie te laat ben met het sissen tijdig te laten stoppen, waardoor het behang op sommige stukken aan het loslaten is. Maar wat is het toch een pracht ding, en het staat ook zo mooi op de kast! Mijn eigen snelkookpan.

Nu is mijn huishouding niet helemaal op orde. Door bijvoorbeeld het gebrek aan schoonmaakmiddelen maak ik mijn toilet schoon met glasreiniger en spuit ik met enige regelmaat vloeibare zeep in het afwaswater, omdat het fleske teveel lijkt op het flesje afwasmiddel. Maar wat maakt het uit.

Dus sta ik weer eens te stofzuigen die propvol zit, en kijk met een schuin oog naar de televisie.

Iemand springt in de trein en heeft waarschijnlijk hoge nood of geen medicijnen meer, en alles en iedereen is in paniek. Met in het achterhoofd de ellende die zich nog niet zo lang gelden heeft afgespeeld in een andere trein. Ik zie een Algemene Beschouwing over grensje dicht en grensje open en klappende (mantel) pakken over mensen die op de vlucht zijn. Ik zie een corpulente Nijmeegse deerne die zich op televisie afvraagt of ze nog wel een rokje aankan omdat er op een grasveld 3000 nieuwe Nijmegenaren komen te staan ( als ik haar zo bekijk is mijn advies: niet doen, echt niet doen). En je tegenwoordig, als daar zin in hebt, een Politieman blije aap mag noemen. Volgens de Man in black dan!

Snelkookpan! Mijn nieuwe vriend staat fier met zijn ronde vorm mij aan te kijken. Hij sist niet, maar zou wel heel graag willen.

Is vast een Nederlandse uitvinding. Bump haat hem!