Gisteren op zondag, was er een open dag op de sportschool waar ik trainingen geef. Trainingen o.a. in de leer van Tai Chi.

Al een jaartje of tig beoefen ik de gedachten en bewegingen, en voel me daar prettig bij. Maar de beoefenaren veranderen.

Op dit moment kom ik erg vaak in aanraking met sombere mensen. Mensen die naarstig op zoek zijn naar geluk, ontspanning, ont-stressen en de eeuwige maar snelle oplossing.

In de na-afloop gesprekjes hoor ik wat stijve schouders met mensen doet, het werk niet meer leuk is en de wereld om hen heen eigenlijk gewoon kut is.

Kan me toch niet aan indruk onttrekken dat de uitdrukking half vol, half leeg voor menigeen het startschot is om google te bestormen. Op zoek naar de gelukspil voor de eeuwige glimlach. En anders ligt er een duur betaald bezoekje aan de huisarts op de loer.

Nu is depressie wat mij betreft een onderdeel van het leven. Door ervaringen, sociale keuzes, maatregelen en een beetje genetische cellen, is de ene wat meer gevoeliger dan de ander.

Door het de kenmerken mee te geven als zijnde een ziekte, krijgt het ook iets engs. Je krijgt namelijk een scheef beeld van een werkelijkheid.

Terwijl depressie best gekwalificeerd kan worden in licht, matig en ernstig. De pil kan een uitkomst bieden om een duwtje te zijn, richting het eigen geluk.

Ik kan me verdraaid goed voorstellen dat ontslag, onzekerheid, doemscenario’s, schulden die ontstaan, relationele spanningen etc. er voor zorgen dat zware depressiviteit op de loer ligt, zeker. Maar dan komt het er op aan, hoe je met tegenslag om kunt gaan.

De geest van de mens is een rare drab die we nog niet helemaal kennen.

Ik lees dat het cursussen mindfullness-en regent, de weerbaarheids Yoga de oplossing is, fietsen op de E bike ook alles oplost en voor een schrikbarend bedrag je laten opsluiten in een Commercieel Opleidingsinstituut om in 5 dagen te leren loslaten, een absolute must moet zijn.

En laat ik eerlijk blijven: een uurtje Tai Chi in de week met gratis 10 minuten klagen is zeker geen oplossing. Voor niets, om misverstanden te voorkomen.

 

Wij moeten gelukkiger worden, en de hoogopgeleiden geven een hoog cijfer over het eigen geluk.

Al de loonslaven zullen de komende maanden via allerlei veroordelingssystemen op zoek gaan geluk, al dan niet gedwongen. Het kost een paar centen, maar het budget moet wel op anders krijgen we wat minder.

Stel, je woont bijvoorbeeld in Syrië. Je bent blij dat je geen Dutch bommetje op je schuilkelder gekregen hebt. Het geluid van schietgeweren, elk geluid van een vuurpijl overtreft en er geen enkele cursus voorhanden is die de problemen te lijf gaat. Voordeel is wel dat je daar geen zorgpremie hoeft te betalen, dit dan weer wel!

Zouden mensen die zulke levenservaringen hebben vormen van depressiviteit kunnen krijgen?

Gelukkig hebben sommige daar een geweldige oplossing voor: daar moet een piemel in, u zijt een verkrachter, u pleegt aanslagen en mijn kindje krijgt een bewaker mee op weg naar school.

Depressiviteit is bespreekbaar en moet bespreekbaar gemaakt kunnen worden. Het is geen ziekte maar normaal, en menselijk. Van alle tijden, van alle geloven en van alle mensen. Maar schat het wel in op waarde, dank u.

Veel geluk!

De Pluis