Ongeveer 4 jaar geleden zijn wij failliet gegaan met ons horecabedrijf.
Na drie jaar enorm hard gewerkt te hebben, waar werkweken van 100 uur voor mijn man geen uitzondering waren, moest helaas de stekker eruit. Achteraf gezien was een samenloop van omstandigheden teveel om te kunnen overleven.
Na de eerste opluchting, want eindelijk de druk van het ene gat met het andere vullen er af, de modus overleven aan.
Ons koophuis verlaten, gesprekken op school van de kinderen (graag wat extra aandacht de komende tijd) een overspannen man, en de procedure voor de schuldsanering opstarten.
Wat het dragelijk maakte in die tijd was de enorme steun van familie, vrienden, maar ook kennissen en zelfs onbekenden. Mensen hielpen verhuizen, kwamen met bloemen, troostende woorden en een luisterend oor.
Wat ten opzichte van de kinderen voorop stond is: hoofd recht, we hebben niets verkeerd gedaan, niemand bedrogen, we hebben het geprobeerd en het is mislukt,…. Alle sporten en activiteiten voor de kinderen konden doorgaan met behulp van het daarvoor beschikbare fonds van de gemeente. Ook daarvoor de schaamte voorbij, er veranderd al genoeg voor de kinderen.
Gelukkig werden we toegelaten in de schuldsanering, wat betekend dat we na 3 jaar op bijstandsniveau te leven, schuldenvrij zijn en met een schone lei kunnen beginnen.
Na nog een verhuizing, een operatie, was het afgelopen week eindelijk zover: einde schuldsanering!
Ja en nu? Mijn man had snel een baan weer, wat achteraf zijn en onze redding, als stel en gezin is geweest. Ik heb tot mijn operatie vorig jaar gewerkt als thuishulp, want er moest geld binnen komen, maakt niet uit waarmee.
Nu ligt de toekomst weer voor ons, en dat is een raar gevoel, niemand die meer mee kijkt, niemand die je controleert. We mogen het weer zelf doen. Wat we onszelf vooral kwalijk kunnen nemen is dat we een te groot financieel risico hebben genomen door het meefinancieren van ons huis. Waar we nog steeds achter staan is: dat als je een droom hebt je er altijd voor moet gaan!!! Beter spijt van iets wat je met heel je hart hebt gedaan dan altijd blijven denken: had ik maar,…
Met de kinderen gaat het goed, zowel op school als op sociaal gebied. We hopen dat ze hebben gevoeld dat hun welzijn voor ons op de eerste plaats kwam en komt. Dat zelfs na hele ingrijpende situaties de zon weer doorbreekt en dat een keer falen niet betekend dat alle mogelijkheden verkeken zijn.
Ik ga het niet mooier maken dan het is, het waren zware jaren met veel ups en downs, maar mede door de financiele steun van onze families werd het een stuk dragelijker. Oppervlakkige contacten werden heel intensief en alle steunbetuigingen waren hartverwarmend. De toekomst ligt voor ons open, nu nog waa!