Mijn vriend is om zakelijke redenen naar Dubai geweest. Het was een kort maar heftig bezoek. Indrukwekkende gebouwen waren meteen opgevallen natuurlijk: de skyline van Dubai is onmiskenbaar de hare, en rijst als een fata morgana op uit het zand. In tweede instantie, eenmaal voet aan de grond gezet hebbend, werd hij verpletterd door indrukwekkende bezienswaardigheden. In Dubai is niets te gek, alles kan en alles moet liefst zo groot zijn dat het opgenomen kan worden in het Guiness Book of World Records. Daar gaat het eigenlijk allemaal om: ze willen graag de meeste records in de wacht slepen.

Dus tref je er een ongelooflijk hoog gebouw aan (800-plus meters hoog), een ongelooflijk glimmend en duur winkelcentrum, waarin een eveneens ongelooflijk groot zee-aquarium is ingebouwd, een skibaan (midden in de woestijn skiën, moet kunnen), een waanzinnige water- en vuurfontein met een spectaculaire show en een visuele presentatie op de grootste videowall ooit… Het kan niet op en de mens voelt zich er heel klein worden, temidden van al die grootsheid. Zeker als de bedoelde mens toevallig geen miljonair is en het bij rondkijken blijft.

Maar hoe mooi ook: het wringt. Hier in het grauwe, kouwe Holland sta ik dagelijks mijn afval te scheiden, mopper ik op mijn kinderen als ze de lamp op hun kamer niet uitmaken als ze weg gaan, probeer ik mijn verwarming niet onnodig hoog te stoken en sta ik isolatieband te plakken langs mijn deurkozijn. Alles in de hoop op een zo laag mogelijke energierekening, maar toch ook om een steentje te willen bijdragen aan de beperking van wat de politiek ons voorschotelt als het grootste probleem voor de mensheid van deze eeuw: milieuvervuiling, milieubeschadiging, milieubelasting.

Hoe contrair dan de bezigheden in Dubai! Wat de ontwikkelaars in Dubai betreft, speelt het milieu geen rol, zo lijkt het. Er wordt sneeuw gemaakt terwijl het buiten plus 40 graden warm is, ik probeer me er een voorstelling te maken: de afrekening van Essent voor de eigenaar van de skibaan in Dubai… Maar nou en? Het record is binnen, en dat is het enige dat voor de sjeik telt.

De volgende keer dat mijn kinderen vergeten de deur achter zich dicht te trekken, gaan mijn gedachten uit naar die skibaan in Dubai. Ik ben er nog niet uit of het de moeite waard is dat ik dan nog op mijn kinderen mopper…