Drie paar bleke kuiten stappen uit de touringcar. Het frikandellen-gezin bestaat uit vier mensen maar de benen van de vader kan ik niet zien, daar waar zijn driekwartsbroek iets te lang blijkt te zijn. Het Nederlandse gezin oogt eenvoudig en komt vol enthousiasme op mij afgelopen. Een vluchtige blik leert mij het volgende; vader en zoon hebben een ‘matchende’ RayBan zonnebril, beide zijn ze in het bezit van een zilveren schakelketting en de vader, overduidelijk de leider van de groep, heeft een camera op zijn buik hangen. Moeder en dochter dragen beide een Afrikaanse hoofddoek en willen na het uitstappen direct wat foto’s schieten. ‘Leuk joh, voor thuis!’, hoor ik de moeder vol toeristisch enthousiasme zeggen, terwijl ze een pose aanneemt die haar best wel eens een nieuwe profielfoto zou kunnen opleveren. Like!

‘Welkom in Kenia, ik ben Nogulu, jullie gids van vandaag. Samen gaan wij op zoek naar The Big Five, bestaande uit het luipaard, de leeuw, de olifant, de neushoorn en de buffel. Onderweg zullen wij, naast allerlei interessante dieren, mooie vergezichten over de vlaktes aantreffen, dus houd je camera gereed, maar dat gaat wel lukken geloof ik. Oke? Klaar. Lets go.’

De rechtervinger van de vader maakt overuren terwijl hij buitengewoon gretig de omgeving op de gevoelige plaats vastlegt. Ze kijken niet, maar klikken onnadenkend op de kiekjes-knop. Ze luisteren niet, maar knikken quasi-begripvol terwijl ze nog een boterham met pindakaas uit een boterhamzakje halen. Ze ruiken de geur van de ochtend niet, het enige wat ze ruiken is de geur van de competitie om thuis de leukste te zijn.

Hier in Afrika hebben wij een woord voor dit soort bezoekers, Expedia-klanten. Deze mensen willen foto’s maken om thuis op hun I-pad te laten zien aan de buren terwijl ze voor de barbecue zitten te wachten tot hun hamburger klaar is. ‘O ja, en dit was onze gids. Ik ben zijn naam heel even kwijt, maar kijk die glimlach. Daar kunnen wij niet tegenaan poetsen, toch Henk?’ Het zijn de Neanderthalers van deze eeuw die zichzelf interessant willen reizen. Expedia speelt handig in op het gebrek aan denkvermogen, en de hardnekkige drang om interessanter te willen zijn dan je buurman. De reclame van Expedia, die je bijna tot een sociale wedstrijd dwingt, is een drol die je eenmaal niet kunt polijsten, een tumor in het Nederlandse reclameblok die met chirurgische preciesie verwijderd dient te worden.

Expedia stelt een duurbetaalde overwinning op ‘triviaal-zijn’ in het vooruitzicht, maar let op … het is wel een fotofinish.

– Nick Keijzer –