Ballen had ie wel, Lance Armstrong, toen hij zijn cynici na zijn Tourzege in 2005 in schuldgevoelens doopte met zijn spierballentaal: ‘het spijt me dat jullie niet groot durven te dromen’. Zijn perfecte Hollywoodverhaal bleek luchtfietserij: afgelopen week biechtte hij zijn systematische dopinggebruik op. Lance beschikte over een vernuftig dopingprogramma en doneerde royale gifts aan internationale wielerfederatie UCI, ‘om betere dopingbestrijding mogelijk te maken’. In werkelijkheid koerste hij aan op voorkennis over onaangekondigde dopingcontroles, specialistische uitleg over de werking van epotesten, en zelfs steun van voorzitters Pat en Hein in een poging de Tour te kopen. De Tour kopen? Ja, ook dát kan.

De tactisch ingezette manoeuvre bij Oprah bracht hem geen vergiffenis. Zelfs de doorgaans vergevingsgezinde Amerikanen waren woest. Lance werd ‘een schande voor de mensheid’ genoemd. Toet-toet, het was de finale wake-up call. De buitenwacht van de wielerwereld werd eindelijk ontdaan van haar naïviteit. Vooral de schuld van Lance? Welnee. Iedereen met ook maar een onsje verstand weet allang dat iedere prof aan de dope zat. Doping is van alle tijden. Vraag maar aan Joop waar hij zijn zoete melk vandaan haalde. Topsport was tot afgelopen week schone schijn. Door de heksenjacht op Lance spatte het sprookje toch uiteen.

Maar wat hebben we dat epos met veel plezier vaak hardop aan elkaar verteld. Hoevelen hebben wel niet welkome hoop geput uit het heroïeke verhaal van Lance? Wie is er niet door hem geïnspireerd te gaan fietsen? Lance heeft het wielrennen eigenhandig groot gebracht. En eenieder in zijn karavaan deelde mee in de positieve cocktail van belangen. Armstrong was de doping van ons allemaal.

Zelfs de dopingautoriteiten konden niet zonder hem. USADA poetste haar imago maar wat graag op aan het staalharde bewijs tegen Lance. Geflankeerd door een peloton meesterknechten mag Armstrong dan een straf juridisch parcours uit hebben gezet, in de strijd om de macht is USADA moeiteloos van hem weg gedemarreerd. Maar ook al hebben de idealisten deze etappe fier gewonnen, ze zullen nooit de eindstreep halen. Doping zal er altijd zijn. Voor wie gelooft dat eerlijkheid het langst duurt:  niet in de wielertopsport. Die droom wordt vanzelf ingehaald. Nostalgie en poëtische vertellingen trekken altijd aan het langste eind. En zeg nou zelf: dat is toch ook veel leuker?  Zoals Stephen Colbert het verwoordde: ‘hij wist kanker te verslaan. En toen versloeg hij nog iets vervelenders: de Fransen’. Daarom namens Lance en zijn doktoren aan alle moralisten het dwingende advies: ga toch fietsen!

Ik zoek alvast mijn schaatsen voor de Elfstedentocht. Dope, man!

Drs. R.

Rutger is enkele jaren werkzaam geweest als onderzoeksredacteur. Daarna is hij in bedrijfscommunicatie en marketing beland. Sinds kort heeft hij besloten terug te gaan naar zijn ware passie: schrijven. Hij is auteur van een boek en schrijft columns op nieuwscolumn.com. In zijn vrije tijd speelt hij piano, slaat hij graag een balletje en is hij chansonnier. Rutger omschrijft zichzelf bij voorkeur als: vrije vogel, zekerheidszoeker, humorist, saaie piet, kommaneuker, nonchalante rakker, créateur, sloper, ouwehoer, waarnemer. En o ja, ook als nieuwsjunk natuurlijk.

Meer Columns van mij - Website

Ik ben te vinden op:
TwitterFacebook