Ik ben een moeder van 2 prachtige dochters. De oudste zorgt voor heel veel zorgen en vragen
Veel wegen geprobeerd om te achterhalen wat er nu toch met ons meisje is. Dagelijks liep ze tegen muren, raakte ze gefrustreerd en werd ze daardoor weer boos. Steeds vaker zagen we haar lopen met de glans uit haar ogen en een uitstraling vol wanhoop en frustratie.
Mijn moedergevoel bleef roepen/schreeuwen dat er wat was!
Na de komst van haar zusje riep dat gevoel nog harder. Konden wij zusje gewoon in bed leggen, waren we uren met de oudste bezig. Konden wij met zusje gewoon een uitstapje maken, moesten we de oudste daar goed op voorbereiden en niet langer dan een halve dag met haar weg willen.
Gesprekken op school, met hulpverleningsinstantie. School gaf een luisterend oor, hulpverlening gaf aan dat ze een pittige dame is die erg onzeker is en daar niet mee om kan gaan. hulpverlening?! Flut verlening!
Weer een jaar verder. Groep 3 bereikt, met veel dalen.
Toen kwam de sinterklaasperiode er aan. Meisje zei ik tegen mijn dochter, ga jij maar eens een mooi verlanglijstje voor in de schoen maken. ‘s avonds in de auto onderweg naar zwemles was ze nog druk aan het denken wat voor mooi prachtig cadeau ze toch wel niet moest vragen. Ze keek naar buiten en zag een vallende ster: “mama!!” riep ze, “nu mag ik een wens doen!” “ik wens…….dat er eindelijk rust in mijn hoofd komt….”
BAM die kwam aan, recht mijn hart in… “Lieverd toch!” Wat kon ik verder zeggen.
Na zwemmen naar huis en lekker naar bed. Briefje voor de goedheiligman was inmiddels klaar, dus die nog snel in de schoen.
Na het bed ritueel ging ik eens even spieken wat er dan wel niet op het briefje stond:
“rust in hooft” (kan net schrijven..) en een heel leeg stuk met daarna nog een “paart”
Ik heb de volgende ochtend direct de telefoon gepakt, de dokter gebeld en anderhalve maand later wisten we dan wat er met ons meisje is: Ze heeft ADHD met een vermoeden tot angststoornis.
Geef haar maar een week aan mij heeft iemand ooit tegen mij gezegd. Nu zou ik antwoorden: “Prima! Maar dan zonder medicatie! En puur zoals zij is! En dan ook echt een volle week!”

Mensen leer toch eens dat oordelen en vooral veroordelen zoveel kapot kan maken.
Mijn meisje is niet vervelend of slecht opgevoed, mijn meisje heeft ADHD en zit er de rest van haar leven mee.