Ik kan niet met geld omgaan.

 

Het is niet zo erg dat ik die goedkope kaas koop welke naar plastic smaakt omdat ik te gierig ben de lekkere kaas te kopen. Een man moet kunnen leven. Een chipje of lekker drankje moet ook kunnen. Een stuk chocolade, bloemetje of een zeker merk chips voor mijn vriendin kunnen er ook nog wel vanaf. Daarnaast heb ik mijn kosten en auto welke elke maand betaald worden. Iedereen wil een stukje van me.

 

Hard werken is mijn ding. Ik wil dan ook absoluut niet klagen. Ik ben één van de weinige gelukkige wie met deze “recessie” een vaste aanstelling heeft mogen krijgen. Ik draai heel veel onregelmatige diensten en doe, als het even kan, een stapje harder en meer om aan de goede zijde van de chef te blijven. Chef ja, ik heb geen baas. Honden hebben een baas. Mijn houding en bereidheid maken deuren voor me open en door mijn inzet wordt me gevraagd deze nieuwe ruimtes te betreden. Het resulteert in meer uren en daardoor meer centen. Een logische rekensom wie de meeste mensen wel begrijpen.

 

Elke maand wil iedereen een stukje van me. Het probleem ligt echter niet in de afwezigheid van het benodigde geld. Ik heb als één van de weinige op deze wereld teveel geld.

 

“Geef het dan aan mij!” De reacties zijn altijd het zelfde. Mensen willen mijn geld omdat ik niet meer weet wat ik er van moet doen. Maar ze vergeten dat ik er hard voor heb moeten werken. Zuur verdiende centen door al die stappen extra. De flexibiliteit en verkeerde prioriteiten; werk. Veel van hen hebben het ook niet nodig. Ze willen een nieuwe auto, een extra week op vakantie of een keer uit eten. Prima, maar niet van mijn geld.

 

Ik wil er liever mensen mee helpen wie het werkelijk nodig hebben. Mensen met schulden, die van ellende niet eens meer weten waar ze het eten van moeten betalen. Goede doelen geloof ik niet meer in dus die krijgen het sowieso niet. Helaas is het daar voor te weinig. Ik ben geen miljonair en heb geen honderdduizenden euro’s. Ik kan de schulden niet afkopen omdat ook ik zulke bedragen niet heb. Maar als ik ze zou hebben…

Dit is dan ook de enige reden dat ik nog de moeite neem een staatslot te kopen. Om het weg te geven.

 

Ik heb een geldprobleem. Ik weet niet wat ik er mee moet doen. Het resultaat van hard werken, niet roken, geen drugs, weinig alcohol en een sober bestaan. Ooit komt het van pas maar voor nu staat het te verstoffen op een buitenlandse spaarrekening.

 

 

Wat trouwens wel een coole openingszin is.

 

 

-VLH

ViveLeHans

Ik ben mijn eigen slechte tweelingbroer.

Meer Columns van mij