Ik ben van de generatie KPN. Onze wereld is kleiner dan ooit tevoren. Door het internet is er binnen no time connectie met de andere kant van de wereld. Het Net verandert onze manier van connectie leggen met wie dan ook. Er is een tijd geweest dat ik dagelijks zat te praten met mensen aan de andere kant van de wereld. We skypen, MSN’en, bellen en appen zonder enige beperkingen. De informatie ligt voor het oprapen. Denk hierbij aan Wikipedia, of de online versie van de dikke van Dale. We zijn omringd met nieuwssites en plaatsen om je goed doordachte mening te delen, profielpagina’s zoals facebook en zelfs verschillende websites om je eigen digitale dagboek bij te houden.

Tegelijkertijd is mijn generatie de meest autistische ooit. Het is niet meer mogelijk een echt gesprek met iemand te voeren zonder een onderbreking door het plots stilvallen van de andere partij door een sms bericht. Of nog erger: afgekapt worden omdat iemand ineens de telefoon opneemt zonder een excuus of waarschuwing. “Hey, waar ben je? Wat doe je?”

Feestjes van tegenwoordig zijn het in een cirkel zitten terwijl iedereen een gesprek voert met iemand die er niet is. Moet ik nog noemen hoe men bij de kassa kan staan, en zelfs in het ziekenhuis men niet langer een nutteloos gesprek weet te beëindigen uit goed fatsoen, zodat ze geholpen kunnen worden? Ik ben vervloekt in een wereld waar mensen inmiddels niet langer naar elkaar kijken tijdens een “gesprek” of van mijn part naar de royale boezem van de tegenpartij, maar naar de woorden of (nog erger) het spelletje op de telefoon. De smartphones maken ons nog dommer dan we al zijn. Onzin? Vraag dan eens iemand hoeveel 8×7 is, en tel hoe lang het antwoord dan duurt zonder rekenmachine, als ze dit al kunnen beantwoorden zonder het gebruik van hun smartphone.

Misschien zijn wij, de mensen van generatie KPN, gewoon niet langer interessant genoeg in een wereld van een constante stroom aan informatie. Misschien is de mysterie achter het sms’je of belletje meer waard dan een echt fysiek gesprek. Mogelijk ben ik werkelijk saai maar durft men me dit niet te vertellen.

Ik heb besloten dit fenomeen niet meer te tolereren. Mocht ik dan echt zo saai zijn in gezelschap, dan doen ze maar zonder me. Hebben ze me dan toch iets belangrijks te melden, dan sturen ze toch gewoon een appje?

ViveLeHans

Ik ben mijn eigen slechte tweelingbroer.

Meer Columns van mij