Ik schrijf veel, erg veel. Door professionele overlevingsdrang en voor mijn andere overlevingsdrang. Gewoon omdat ik het leuk om te spelen met taal, Nederlandse taal om precies te zijn.

Nu weet ik dat in mijn kring der kennissen, ik niet zoveel “schrijvers” om me heen heb maar die bijvoorbeeld wel van alles en nog wat doen met de telefoon. Iets wat ik in de basis beheer, maar niet meer dan dat. Maar het zijn ook woorden,

Nu denk ik op geen enkel moment om maar in de buurt te komen van de voorvader der Columnisten, Simon Carmiggelt. Die schreef zijn cursiefje in het Parool en was daarmee de voorvechter van de Column, wat de beste man volgens mij helemaal niet in de gaten had. Maar een schat aan woorden, absoluut.

U en ik gaan met enige regelmaat Google te lijf om een onbeantwoorde vraag te stellen, iets of iemand te zoeken, een beetje nachtelijke porno te bekijken of omdat je de afwas wilt ontlopen. En trekken we onze conclusie als we het antwoord vinden, de gegevens gelezen hebben. Maar is het altijd de waarheid, of is het een waarheid?

Nu schrijf ik niet alleen voor deze website maar ook voor andere “ bronnen”. Soms over iets, iemand, een gebeurtenis al dan niet met een knipoog of voorzien van een dikke middelvinger. En ik lees wat woorden, zinnen kunnen doen met de ander.

Nu zijn woorden die (ook) opgeschreven worden voor mij een bron van inspiratie al dan niet vooraf gegaan door verwondering, ergernis of onbegrijpelijkheid. Aan de linkerkant liggen op m’n oude werktafel honderden boeken. Geert Mak, Simon C, de VIS, Couperus, de Bijbel, de Koran, Organisatiekunde, HR boekwerken, Etzioni, etc etc. Woorden als bron, als ontwikkeling om mijn nieuwsgierigheid te stillen. Wat volgens mij nooit gaat lukken!

Maar ook deze woorden zijn een waarheid. Gisterenavond heb ik de eerste poging ondernomen om de personeelsgids 2015 door te nemen. Wet en regelgeving over wat je tegenwoordig met het personeel allemaal wel en niet mag doen. Woorden die ervoor hebben gezorgd dat ik in slaap gevallen ben, een ondergewaardeerde functie.

Weet u Wei-Hock Soon is? Dit dacht al. Dat is een klimaat scepticus die rapportages schreef over dat het allemaal wel meeviel met de veranderingen van het klimaat. Omarmd werd de schrijver door hen die eindelijk hun vermoedens bevestigd kregen. Blijkt die “schrijfmajoor” miljoenen te hebben gekregen van de Brandstof industrie om gerichte rapportages te schrijven. En Bart Moos? Ook niet. Is de Telegraaf journalist die in 2006 het gevang in werd gekieperd omdat ook hij weigerde de naam te vertellen van de man of vrouw die hem had voorzien van dossiers over Staatsgeheimen. Nadat, hij een stuk had geschreven in de krant.

Ik bedoel welke impact hebben woorden op de ander? Wat maakt hij bij de ander los? Beweegt het de mens? Nou en of. Maar het is en blijft een waarheid, en dit zet woorden in een perspectief.

Dus als ik lees dat Willem een hekkie op mijn kosten heeft aangeschaft, de Limburger een beetje verkeerd gedeclareerd geeft, Mark schijnbaar gek is op mannen, Islam voor idioten is, de Paus een autoritaire griezel blijkt te zijn of CC elke maandagavond op tijd de kroeg uitrolt………ik geloof er geen snars meer van. U wel?

Woorden zijn mijn manier van schilderen. Mijn pallet aan kleuren ondanks dat ik kleurenblind ben.

Dus toen ik onlangs in een column schreef dat de NAM een bijeengeraapt corrupt zooitje is wat ze in een H (eropvoedings) KAMP moeten opsluiten, heb ik een “paar” negatieve reacties ontvangen van de annoniemen, die zich voordeden als NAM’ers en aangifte zouden doen wegens smaad. Maar beste Jorik uit A ( als dit uw echt naam is), aangezien u op internationaal niveau de wereld leegzuigt, opblaast en in elkaar laat storten: drop dead and fuck you. Rustig rustig, het is uitsluitend en alleen mijn waarheid; little piece of shit.

Prachtige woorden nietwaar, en zooooooooooo (de) Pluis.

Inderdaad, van de Pluis.