Auteur de Pluis

Gewicht(ig)

Als ik de pers mag geloven, dat bestaat Nederland uit veel mensen met een te dikke bips. Reclame, flyers, bekende televisie persoonlijkheden, alles en iedereen bemoeit zich met de buiken, billen en rollen bij een ander. Het zou beter zijn, als er alleen maar mensen bestaan die voldoen aan het ideaal, wat dit ook mag betekenen.

Als ik naar beneden kijk zie ik ook een buikje, is mijn bips in sommige pantalons en broeken een beetje aan de bolle kant en is de riem die ik draag, soms bluf. Aan de andere kant: als ik met CC in de studentenstad rondloop dat moet ik gewoon bij een bekend warenhuis een heerlijk, vette worst met een klodder mosterd aanschaffen. Ik kan echt niet anders. Mijn eetgewoonte is dankzij het vrijwillig, opgegeven vrijgezellenbestaan verbeterd. Ik eet nu vaker groente, vlees zoals het eigenlijk gebakken moet zijn en alles met mate. Nou ja, alles. Ik stam af van Verenigde Oost-Indische compagnie, wat ook betekent dat ik lekker eten en snoepen bijzonder waardeer. Daarnaast is de pot sambal ook geen lang leven beschoren, aangezien ik het hete goedje te pas en te onpas overal overheen smeer.

Maar ik moet zeggen, ik probeer enigszins bewuster te leven. Laat ik het zo schrijven: ik denk af en toe na. CC is gelukkig de verstandigste van ons twee want die denkt namelijk altijd na, en spreekt op gepaste tijdstippen haar zorg uit als ik respectievelijk een bak chips met overheerlijke kwak pure mayonaise verorber, gevolgd door een zak zoute pinda’s en dit alles onder het genot van een halve liter aanmaak limonade, wegspoel. Daarnaast, als ik op tempo lig is een hele boterkoek een fluitje van cent. Dat ik af en toe misselijk ben, mag de pret niet drukken. Want ook een maagtabletje op zijn tijd, neemt het ongemak zonder te bewegen, weg.

Maar wat is nu dat ideaalbeeld? Sommigen zeggen dat men mij geen zesenvijftig jaren geeft. CC het niet erg vindt dat ik soms een kontje heb en dat ik er jonger uitzie dan ik werkelijk ben. Wat een aardige mensen heb ik soms om mij heen, hele aardige mensen zelfs. Dat ik een rug heb die krom is, afgezakte schouders heb, een buik die van de ene op de andere dag er was en is, en als ik mijn bril afzet er een paar wallen te zien waar je ook u tegen kunt zeggen, dan hoor ik dit allemaal wat minder.

Wil ik voldoen aan het ideaalbeeld? Nee, maar al die uitzendingen op televisie maken mij soms een beetje zenuwachtig. Binnenkort krijg ik een oproep voor een self made Darmonderzoek door de brievenbus, en is het uur van de waarheid daar. Moet ik met een pipetje in mijn eigen poep gaan zitten roeren en vervolgens de hele handel opsturen naar een geleerde die mij gaat vertellen hoe oud ik wordt. Weet je wat………..

Ik ga met een pipetje in de poep van Joop de Beagle, roeren. Krijg ik waarschijnlijk een brief terug dat ik een vlooienkuur moet ondergaan en minder hondenbrokken moet gaan eten. Prima, geen probleem. Ik vind dat ik het ideaalbeeld toch al ben, basta.

 De Pluis. 

Gewicht(ig)
Stem op deze column!