Of het een gebod is weet ik niet, maar wellicht kan het in het alom bekende rijtje erbij geschreven worden.

 

 

Of het nu warm, koud of nat is ik moet de verplichte ronde maken met mijn drie vrienden. Ik probeer altijd variatie te brengen in de route, maar een hond aan de lijn is een gewoontedier.

 

De komende dagen is de ronde een beetje ingekort,omdat de oudste van het trio twee gebroken nagels had die de dierenarts moest verwijderen. Dus net als de baas is het een beetje strompelen, zuchten en zielig kijken naar diegene die je tegenkomt. Enfin, het komt uiteindelijk wel weer goed.

 

En tijdens het dagelijkse rondje kletst de Pluis in zichzelf, tegen zijn honden en bijna tegen elk mens wat hij tegenkomt.

 

Zo ook vandaag. Twee kwebbelende Nijmeegse dames komen een huis uit achtervolgt door twee kindjes, die zich te pletter schrikken van een kale vent met drie honden aan de lijn. Ik moest natuurlijk weer wachten op Queenie, Modelletjhe Pim Fortuyn hondje, omdat ze zich niets van mij aantrekt en haar route en tempo zelf bepaald. Ik wacht namelijk toch wel op haar.

 

Dus sta ik recht voor het huis en één van de dames een fiets met bak ervoor oppakt. De twee schreeuwende etters klimmen in de bak,en ma kletst nog even verder. De andere dame stapt in haar auto, en ik loop voor de auto langs met in mijn kielzog de drie honden.

 

Vervolgens flikkert eerst de fiets om, en is een stoep met jankende kinderen een feit. En vervolgens geeft de andere dame in kwestie gas in haar electrische auto.

 

Die hoor ik dus niet aankomen, waarop de dame met een luide toeter mij laat schrikken. Los van het feit dat ik mijn drie vrienden bijna, moet gaan reanimeren.

 

Ik draai mij om en loop op de electro-mobiel af. Ik hoor klik, en zie een angstige vrouw zich vastklampen aan het stuur. En ik hoor haar snauwen, rot op met die honden ik weet hoe jullie zijn!

 

Mmmm, van CC mag ik geen toezichthouders meer verrot schelden, om haar `imago` in de buurt niet ter discussie te laten zijn en dus blijf ik kalm. Waarna er een dun wit mannetje met een smurven thirt naar buiten komt, en schreeuwt dat ik op moet letten!

 

Mmm, nog steeds kijk ik rustig de mensen aan, draai mij om en loop door. Ik moet toegeven een kleine moordneiging is wel aanwezig, maar CC wint.

 

Ik wandel de laatste meters in gedachten de hoek om, en loop letterlijk tegen een spandoek aan. Ik schrik, en of ik wil of niet , ik lees de tekst: Weg met de koffieshop. Weg met de overlast, denk aan onze kinderen.

 

Nu weet ik dat er een coffeshop is, en ik loop er wel eens langs. Maar merk niks van overlast, zie kinderen buiten spelen en hoor als de deur openstaat lekker, rustige muziek. De man die vaak voor de deur staat, steekt dan zijn hand op en knikt.

 

Maar misschien zie ik niet alles, maar ik vraag mij af of de spandoekenclub weleens in een coffeshop is geweest?

 

Ik heb zo’n mijn twijfels, maar ik mag niet veroordelen.

 

Maar als ik niet veroordeel en de ander doet het wel, want moet ik dan doen?

 

Alleen maar slikken, alleen maar ontvangen en alleen maar ondergaan?

 

Beetje last heb ik er wel van als mensen ook mij veroordelen over van alles en nog wat, kan ik u zeggen.

 

Eigenlijk best eng dat een tolerant land wat Nederland ooit was, er een nieuw Nederland voor in de plaats is gekomen. Waar geen plek meer is voor een sexsuele geaardheid die anders is dan een standaard geaardheid. Waar anders denkenden een pact sluiten om dan maar een eigen welkom te realiseren.

En waar de vrijheid van meningsuiting uitgesproken wordt om te bezeren..

 

Gij zult niet veroordelen, ik denk dat ik het maar los ga laten. Ik ben namelijk een Nederlander, schat ik zelf in!

 

De Pluis

 

 

PS:

Joop heeft in een ongezien moment, met een ferme straal, tegen een fiets met een bak staan plassen. Sorry voor de geur en de a.s. vlekken. Ook namens CC.