De Pluis is toegetreden tot het gilde van de Mantelzorgers. Een onbezoldigde functie en, waarvoor ik naar nu inschat, volgend jaar geridderd zal worden. Het wordt eens tijd.

Opa is ziek. Of om in grote mensentaal te schrijven: Pa heeft kanker, wil niks meer maar wel thuis zijn. Een klotensituatie die vraagt om begrip, respect, oprechtheid, niet zeuren, kiezen en geduld. Van de Mantelzorger wel te verstaan.

Het is een tijd geleden dat er niets uit mijn handen kwam, m’n kop uit elkaar knalt, om 14.00 uur zin in een biertje heb en de drie Honden weer ouderwets de Kangoo in en uit moeten. Tja, m’n vrienden horen erbij dus is een klodder Beagle kwijl op het autoraam wederom een vanzelfsprekendheid.

Wie heeft in “godsnaam” verzonnen dat doodzieke mensen verstoken moeten blijven van tijdig en adequate hulpverlening?

Verplegend personeel in het ziekenhuis verdient elke dag een lintje maar al de ellende er om heen verdient een stevige draai om de oren.

Een Thuiszorg medewerkster die op een ander tijdstip komt dan afgesproken, een katheter verkeerd aansluit waardoor Opa een urine-bern-bom is die nachts op ontploffen staat, een Gemeente tut die in eerste instantie vindt dat een keukentafelgesprek binnen 4 maanden moet plaatsvonden. Terwijl ik uitspreek dat de hulpvraag nijpend is en de prognose op een blijvend aardse bestaan in een sneltreinvaart vooruit snelt. Vervolgens de telefoon erop knalt en ik na 4 keer bellen, over een week “al” toch aan de keukentafel zit.

Waar een ander Gemeentelijke pastoor zegt dat Opa z’n postcode niet bekend is en dat ik een heeeeeel ander telefoonnummer moet bellen, goedmiddag!

Prachtig, ik zoek een opdracht en Opa een toekomst, waar dan ook.

 

Nou begrijp ik best dat een Willemsorde belangrijk is voor de mannen en vrouwen van overzee. En Alex weet echt niet wie ik ben en wie al die andere Mantelzorgers zijn die de orde ook verdienen.

Stel dat ik na de publicatie van mijn column een contract moet ondertekenen van de Gemeente Arnhem dat ik m’n klep moet houden en een positieve tweet de ruimte in moet sturen, dan………………..kunnen ze doodvallen.

Dat doet Opa uiteindelijk ook en die weet echt niet wat een Tweet is. Nee, die belt met net op: het brood is zo droog, dat de poot van z’n favoriete stoel los zit, wil je 20 washandjes brengen want die heb ik nodig en hij z’n afstandsbediening kwijt is.

Die Opa toch, hij is me er één. Gevochten voor volk en vaderland in de Oost en verlaten door volk en vaderland in de West.

Hij is een prima Vader, een Opa met kuren, een volgzaam echtgenoot geweest en knokker van de eerste orde. Een Willemsorde, voor diegene die hem nog wil horen.

Hé, de telefoon gaat. Ha, die Opa: wanneer ben je ook alweer jarig jongen. Zaterdag Opa, zaterdag. Oh leuk, kom je dan hierheen, drinken we koffie neem jij dan het gebak mee.

Mantelzorgers zijn kilometervreters. Letterlijk en figuurlijk. En met een ouderwetse intense liefde. Onbetaalde liefde, het bestaat. En ik doe het niet alleen! Proost….

 

De Pluis