Eindelijk. Na vele maanden sparen had ik als kind de “centjes ”bij elkaar en kon ik bij de Winkel van Boemans een zakmes kopen. Wat was ik trots en blij. Mijn eigen zakmes met een kompas, een kurkentrekker, kleine en grote bladen en een ringetje eraan.
Houten stokken werden besneden, appels geschild en met mijn vriendjes werd eindeloos het spelletje: landkapertje in het zand gespeeld. Rechtop staande, om met een welgemikte worp lijnen in het zand verleggen. Zonder enig kwaad, Jongens onder elkaar.
Een zakmes heb ik niet meer, maar grenzen verleggen doe ook ik nog steeds. Een riem draag ik ook nog steeds, en in het zand spelen doe ik nu met mijn drie honden.
Grenzen verleggen, voor mij is het nog steeds een jongensding.
Ik bedoel niet de vluchteling, die zoveel kilometers maakt dat elke Nijmeegse loper eigenlijk zijn kruisje in zou moeten leveren. Niet de Rochedale Opa, die ter plekke verzint dat zijn bij elkaar gegraaid kapitaal uitsluitend uit leningen bestond! En ik bedoel niet dat Rambo Plassterk mij wil afluisteren, maar alleen wil weten of ik voornemens ben om de BV Holland op te blazen.
Nee. Ik bedoel eigenlijk de diensten van de BV, die er voor de Burger zijn en constant hun grenzen moeten verleggen omdat ik als Burger dit ook steeds doe.
De Brandweer die gebeld wordt en met minder steeds sneller moet reageren. Politie die omwille van de Burgparticipatie, die maar niet van grond komt, meer en meer moet reageren op een onsamenhangende samenleving.
De Ambulance mens, die door zijn zorgplicht gevoel even mag protesteren maar door niemand serieus genomen wordt. De Politicus die elke dag weer bezig is met zijn imago en verkiezingsuitslag, en volledig voorbij gaat aan de grenzen van de Burger.

Elk mens is bezig met zijn grenzen te verleggen, in stand te houden, vast te leggen, te bewaken als echte gekweekte border-junk.
De BV heeft allerlei soorten grenzen gekregen, en een ieder van ons moet maar weten wie welke grens heeft.
Ik weet het niet, en ben af en toe stinkend jaloers op hem of haar die dit wel weet.
AZC nee, is ook een grens. Een politieman die klappen krijgt of steelt is een grens. Een Burgemeester die onder druk een praatavondje niet door laat gaan is een grens. De Bestuurder die ondanks protocollen graait is een grens. Niets meer accepteren is ook een grens. Klakkeloos een bevel opvolgen is een grens. De Burger die als een kip zonder kop rond rent is een grens. En die lul en voormalig groenteboer die zich in mijn dorp Wethouder mag noemen, is zeker een grens.
De buitengrenzen moeten we bewaken en de binnen grenzen, worden met enige regelmaat overtreden.
Grenzeloos, wat zou het een feestje zijn als een ieder van ons dit zou accepteren, tolereren en enquêteren! En zonder een zakmes graag, want die zijn levensgevaarlijk in de handen van grote mensen.
Op de achtergrond praat mijn kleine kleuren “ radio”, en zie ik downfordummies onder leiding van het enige Zwitserleven gevoel optreden, ik zie een kwebbel een taart bakken voor miljoenen kijkers, mensen zich buigen over de vraag: wie toch die Amerikaan is met de grootste piemelmans op aarde en Staphorst bestormt wordt door een gladjanus van de Dutch EO IS, met de letters van Gelu(l)k Hoop en Liefde.

Grenzen zijn van mensen, en de geschiedenis van de wereld laat ze keer op keer vervagen. De mens maakt zich druk, vecht en moord er om.
En moedertje Aarde heeft er lak aan, die is oprecht grenzeloos.
Het mannetje in de man lacht, vertelde mijn moeder voor het slapen gaan. Ze bedoelde waarschijnlijk: hij lacht ons uit. Wat was ze een wijs mens, van ver over een grens. Toen al!

De Pluis