Hoe hoger je jezelf of een ander op een voetstuk plaatst, des te harder is de klap die jijzelf of de ander maakt als hij er vanaf valt.

Of wordt geduwd. Voeten hebben geen contact meer met de ondergrond. Handen worden in de lucht geworpen en in het ergste geval rollen er koppen. Als je praat over standbeelden dan. Want die zijn letterlijk breekbaar als ze van hun sokkel donderen. En daar verdienen de oudheden nog steeds hun centjes mee. Al dan niet terecht.

Mensen daarentegen blijken flexibeler te zijn en houden in ieder geval met een beetje geluk al hun ledematen bij elkaar na een val. Breukje of scheurtje hier en daar kan natuurlijk voorkomen. Hoort bij het ouder worden. Heeft zijn charmes ahum. Nou, zo voelt het niet vandaag. Ook een mens kan uit zijn verband getrokken worden. En bij nader inzien, gelukkig wel.*

 

* Gedachte terzijde die in mij opkomt

Ooit gebruikte ik een metafoor in de vorm van een trein waarin iedereen mag springen die mee wil in mijn leven. Die vergelijking was onhandig uitgedrukt, kwetsend en werd me niet in dank afgenomen. En terecht. Een statement van Italiaans design, maar dan zonder inhoud. Een beetje zoals de Fyra. Het lijkt heel wat, maar is het net niet en je staat langs het spoor in de kou in plaats van heerlijk comfortabel warm binnen zoals je was beloofd voordat je opstapte bij die bewuste halte.

 

Ik, als mens, voel me vandaag gevierendeeld in secties van confrontatie, schuldgevoel, schaamte en leegte, onthoofd om het vervolgens eens goed leeg te schudden en met mijn voeten op de aarde teruggezet. Dat weer wel, maar dan náást dat voetstuk dat voorzien is van een glimmend plaatje met die 38-jaar oude uitleg waarom ik ben wie ik ben en doe zoals ik doe. Zo. Dat was dat en gefixed binnen het tijdsbestek van twee uurtjes. Kind kan de was doen lijkt het.

Ik hoor je bijna denken “waar gaat dit in hemelsnaam over??”. Of misschien geef je me stilletjes de raad dat het wijsheid is om iemand dan maar gelijk onder de grond te schoffelen, dat valt een stuk minder hard. En opgeruimd staat netjes zullen we maar zeggen. Iedereen blij en klaar is het geklaag. En als ik dat niet bij een ander doe, dan in vredesnaam bij mezelf. Nou, kan je verklappen dat ik aan dat laatste zelf ook wel meer dan eens gedacht heb.

En toch ga ik dat niet doen.

 

Ik ga maar eens aan de wandel in die puzzel van brokstukken die gaandeweg mijn leven op mijn pad zijn gekomen en de rails blokkeren. Of lijken te blokkeren in ieder geval, mits je simpelweg een wissel omzet. Dat is ook het laatste vergelijk wat ik ooit zal maken met een trein. Beloofd. En die wissel gaat wel om. Ook beloofd.

Als ode aan deze dag waarop een twee uren durend bezoek aan een vrouw die meer inzage heeft in de psyche van de mens dan jij en ik samen, en mij misschien wel in vieren heeft gedeeld. Maar ook meer dan genoeg stof heeft gegeven om over na te denken, die roze bril heeft afgerukt en de spreekwoordelijke trap onder mijn billen heeft gegeven. Waarvoor oprecht mijn dank. Voor wie mij kent en nu denkt hé….resultaten uit het verleden bieden geen garantie voor de toekomst hoor. Kon ik nu maar met smileys werken, maar ik hou me in.

 

Dus tja, met de brokstukken waarmee ik gedurende 38 jaren mijn pad heb geplaveid, zal ik niet erg hoog komen op de culturele erfgoedlijst. Een negende wereldwonder zal het ook niet worden. Kon er in ieder geval al een mooi nederzettinkje van bouwen om mijn hart te beschermen. En wat heeft dat me gebracht? Nog meer brokstukken.

Ik heb besloten om die voetstukken maar eens te laten voor wat ze zijn daar in Griekenland. De Grieken exporteren geen wijn meer, ik stop de import van zogenaamde statusverhogers. Iedereen staat bij mij op gelijkwaardige hoogte met de voetjes netjes op de grond. En als ik op een gegeven moment echt mijn hart openstel aan degene, dan draag ik haar of hem wel op handen. Met liefde en op eigen kracht.

 

Caroline van Kuijk

Caroline van Kuijk

Vandaag begint de rest van mijn leven! Ik ga doen waar mijn hart ligt. Schrijven!

Meer Columns van mij