Auteur de Pluis

 

Grijze muizen

 

CC komt thuis van haar werk, en ik schenk ons een borrel in. Wij nemen vaak even de dag door om onze geestelijke zenders leeg te maken, om ze vervolgens ook weer op elkaar af te stemmen. De drie honden zijn nog in een hondencoma en dromen over verstopte botten, en de `lekkere` tekkel die wij elke ochtend tegenkomen.

 

Ons gesprek richt zich deze keer ook op de misstanden bij een  kind wat extra zorg nodig heeft gedurende de lessen op school, maar niet erkend wordt. Kind in de stress en de moeder in de stress. Ik denk te begrijpen wie er over niet lange tijd de klos zal zijn. Inderdaad, de puber van zestien.

Een kind wat wil leren maar een beetje last heeft van het tempo, de vele prikkels en het vermogen om dit allemaal maar op te zuigen en op te slaan, haakt in stilte af. Ik dacht dat daar  de meester of juf  voor zouden zijn, of instanties waar een ouder aanspraak op kan maken als het kind signalen afgeeft. Niet dus, begrijp ik uit ons gesprek.

An sich, is dit wel een hele trieste constatering. Het woord extra, is straks niet meer terug te vinden in het befaamde groene boekje en zal door velen fout gespeld worden, omdat het een onbekend woord is geworden.

Vroeger, ja vroeger kon de Pluis niet zo goed rekenen. En dan zei de Juf tijdens de les heel lief tegen mij: kom maar even in het rekengroepje zitten. Kreeg je wat extra aandacht en huiswerk mee maar huis, zodat je aan de tafel met je vader, moeder, broer, oom of opa kon oefenen. Even wat extra tijd en aandacht, deed/doet bij mij wonderen.

 

Ik hoor een Minister vanmorgen zeggen dat veel beginnende leraren vroegtijdig afhaken.En dat de Minister zich zorgen maakt over de tekorten die er ontstaan, doordat oude meesters en juffrouwen met pensioen gaan. Er moet strenger geselecteerd gaan worden, om de juiste leraar te vinden en te behouden. En de oudjes moeten de jonkies maar gaan helpen.

Dit is nu typisch een gevalletje van: ik  doe er alles aan en ik doe niets fout,zeur niet zo!

 

Volgens mij zijn meesters en juffrouwen vreemde wezen. Die vinden het beiden erg leuk om kennis over te brengen, te delen en te toetsen. Maar alles heeft zijn prijs. Als zij niet de tijd, niet de mogelijkheden hebben en krijgen om dat te doen wat ze goed kunnen (lesgeven), dan haken ze af. Door bijvoorbeeld aju paraplu te roepen, of zich ziek melden omdat ze gefrustreerd worden of opgebrand zijn.

 

En als je dan ook nog kindjes hebt, waarvan je weet dat er wat extra’s nodig is maar het gaat ontkennen, dan heb je dus kindjes met vervelend gedrag of die zonder diploma de schoolbanken vaarwel zeggen. En dit vinden de meesters en juffrouwen helemaal niet leuk, want die zijn dol op hun kindjes. Los van de Managers die schijnbaar iets Managen op scholen en sommige Artsen die het extra’s niet willen zien, op basis van een opgelegde sanctie door wie dan ook.

 

Volgens mij zijn er kort geleden twee Ministers op de vingers getikt. De ene omdat hij zijn gepeupel niet onder controle had, en de ander omdat hij een lange neus had. De Minster van Onderwijs wordt gered, omdat kinderen geen stem hebben. Zij zijn geen toeslagen en geen telefoongesprek, Kindjes zijn alleen maar de toekomst, en daar heeft niemand, nu last van!

 

De Pluis