Vorig weekend bleven we na het zwemmen lekker hangen om te eten in het zwembadrestaurant. Currywurst-met-Pommes voor de kleuter en Kipnuggets-met-Pommes voor de peuter. Alles koek en ei, want ze hebben altijd berenhonger na een middagje waterpret. Maar toen was daar het moment van afrekenen. Terwijl manlief de kinderen behendig afleidde, rekende ik af en onderhandelde ik tegelijkertijd alsof mijn leven er van af hing. Allemaal om te zorgen dat onze kids niet ieder twee, maar ieder één zakje Gummibeertjes kregen. Ja ja, we zijn inmiddels routiniers en dat is wel nodig ook!

Overal worden die kleine gekleurde krengetjes hier uitgedeeld. Zij, of hun plaatsvervanger, de ‘bonbon’ (een kleverig vierkant snoepje waarvan kinderen het papiertje inclusief aluminiumfolie nooit zelf goed af kunnen krijgen) zijn gewoonweg niet te omzeilen. Je hebt je nog niet omgedraaid of daar staat weer een lieve mevrouw met een paar snoepzakjes naar je kroost te wuiven. Toen we laatst in ons dorpsrestaurant gingen eten serveerden ze een lolly, gewoon recht bovenop het hoofdgerecht! Zeer verwonderlijk lukte het niet zo goed om te doen alsof dat het toetje was. Mijn kinderen kan ik het niet kwalijk nemen, weten zij veel. Maar dat bijna alle volwassenen hier aan mee doen, dat vind ik echt onbegrijpelijk. Het zijn namelijk niet alleen horecaondernemers. Zo doet onder andere onze dokter mee: drie snoepjes p.p. omdat ze zo groot waren bij de prikjes. De tandarts: omdat ze zo goed meewerkten bij de halfjaarlijkse controle. De receptioniste bij de OBI (zeg maar de Duitse Gamma): om ze lekker stil te houden terwijl papa en mama een ophangsysteem voor de gangkast uitzoeken. De garagehouder heeft zijn lollies in een hele grote accubak voor het gemak naast de kinderspeeltafel neergezet, zo voor het graaien. En last but not least ook de skileraren: onze oudste vertrouwde me laatst toe dat hij er voor iedere keer dat hij naar beneden skiede eentje in zijn mond gedrukt kreeg. Dat maakte zijn valpartijen vast veel aangenamer. Zoals je ziet is er geen ontkomen aan, de toepassingsmogelijkheden zijn eindeloos! Mijn opsomming is niet volledig.

Nu is het niet zo dat ik mijn kinderen enig snoep niet gun en natuurlijk vind ik het heerlijk wanneer zij zo mak als schapen mee gaan boodschappen doen zodat ik me mijn lijstje kan proberen te herinneren. Maar ik vind het wel een beetje over-the-top. Buiten het feit dat zo’n gummiebeer (glucosesiroop, suiker, gelatine, dextrose gemixt met ingedikt vruchtensap) niet mijn favoriete voedingsmiddel is, vind ik het vooral vervelend dat anderen voor mij bepalen wat mijn kinderen binnen krijgen. “Je kunt toch nee zeggen?” zou je denken, maar dat is echt not done. Van de dodelijke blikken die je dan krijgt zou je zelf behoefte krijgen aan een zakje troostbeertjes. Het bewustzijn is er trouwens wel, want toen ze bij de Kindergarten met de kerst één keer chocolademelk serveerden ontplofte de WhatsApp oudergroep zo ongeveer van verontwaardiging over zoveel suikerhoudend aanbod.

Enfin, ik laat het meestal maar gaan en stuur hier en daar wat bij. Ondertussen heb ik mijn inkoopbeleid aangepast. Behalve pure chocolade van liefst 85% bij ons geen snoep meer in huis. Misschien doen alle Duitse moeders het zo? Ik heb er wel over nagedacht om volgende keer bij wijze van argumentatie voor mijn ‘nee’ de video hieronder te laten zien, maar ik schat zo in dat dat dan wel weer eens te Hollands direct zou kunnen zijn…

https://www.thesun.co.uk/living/1720992/shocking-video-shows-how-gummy-sweets-are-really-made-and-itll-make-you-think-twice-before-you-tuck-in-next-time/amp/

Waarschuwing: Deze video bevat beelden die je als schokkend kunt ervaren!