Jort Kelder is dé man en de Seat Ibizia-fanaticus die een haar op zijn hoofd krenkt, krijgt het met mij aan de stok. Dat gezegd hebbende, kunnen we weer over tot de orde van de dag.

Hoe we het altijd voor elkaar krijgen om te laat te komen werd me laatst gevraagd. Hoe langer ik erover nadenk, hoe meer ik ervan overtuigd ben dat die vraag toch echt bestempeld kan worden als “domme vraag”.  Hoe kom je te laat met drie meisjes? Het is heel simpel, maar laat me het even uitleggen.

De wekker gaat om een uur of zes. Toegegeven, ik ben geen marinier en spring dus niet meteen uit bed. Ik heb zeker nog een kwartier nodig om het licht aan te doen en vervolgens nog een kwartier om mijn e-mails op mijn telefoon te lezen. Maar goed, om half 7 kom ik toch echt mijn bed uit en strompel, terwijl ik wat meer kleren aantrek, naar de badkamer.

Vervolgens bevind ik me bovenaan de trap en stel mezelf de vraag wat makkelijker en sneller is; een grote sprong nemen of toch maar treetje voor treetje naar beneden lopen. Ik kies voor de gezapige, veilige optie. Eenmaal beneden word ik begroet door onze dierentuin, iedereen wil eten en ergens tussendoor wordt ook het ontbijt voor het menselijke gedeelte van de familie klaargemaakt. Het kost je een half uurtje, maar dan heb je ook wat.

Als de meiden hun ontbijt verorberen, is de sfeer nog enigszins gemoedelijk. Maar er komt een moment dat die sfeer omslaat en je erachter komt dat het helemaal niet zo onmenselijk is dat je je kinderen wat aan zou kunnen doen. Koud zit het ontbijt namelijk achter de kiezen of het volgende ochtendritueel dient zich aan. Het aankleden. Ik ben een moeder die weleens wat leest. Tips enzo. Over hoe je het ochtendritueel vergemakkelijkt en veraangenaamt. Ik pas dat ook toe, maar even tussen ons gezegd en gezwegen, die tips zijn je reinste larie en onzin.

Zo beweert men dat het helpt om de outfits van je kinderen de avond vantevoren klaar te leggen en ze bij de keuze daarvan te laten helpen. Leuk gezegd, maar volgens mij houdt deze tip geen rekening met meisjes. Wat ze de avond tevoren nog aan willen trekken op de volgende dag, is die ochtend ineens stom, saai en “gaan ze dus echt niet aantrekken, hè, mam”. Ja, en waar blijf je dan met je goede gedrag?

De volgende tip. Zeggen dat je niet op ze wacht en ze desnoods in pyama naar school moeten. Dat werkt. Eventjes. Precies tot het moment dat ze naar de kast lopen, hun mooiste nachtpon eruit halen en jou meedelen dat ze dan als Doornroosje naar school gaan. Was het concept van straf niet dat ze het níet leuk vinden? Ik bedoel maar.

Als ze dan toch allemaal aangekleed zijn, wordt er nog gesteggeld over het tanden poetsen. Volgens spruit nr. 2 hoeft dat namelijk helemaal niet. Dat kan ook best even met je knuffel. “Kijk zo, mam.” Hm, gelukkig ben je 2-en-een-beetje en weet je moeder nog steeds alles beter. Wel tanden poetsen. Nee, toch niet. Toch wel, maar we zijn weer een minuut of 10 verder. Spruit nr. 1 heeft wel door dat tanden poetsen moet, dus dat scheelt dan weer enigszins. Anderzijds is ze nog druk aan het mokken over haar outfit, dus ook daar boeken we geen tijdwinst. Spruit nr. 3 heeft net twee tandjes en moet nog erg wennen aan een tandenborstel. Correctie, aan een mama die de tandenborstel met een raar smakend goedje erop, in haar mond wil stoppen.

En dan, de crème de la crème, haren stylen. Stylen. Niet een dot gel of wax erin en even woelen met je handen tot een leuke, stoere coupe. Nee, stylen. Meisje 1 wil het liefst niets in haar haren, maar wel de zekerheid van mooie krullen. Die krullen vergen enig kneed- en smeedwerk, werk waarvan je weet dat het na een uurtje al niet meer zit zoals ze het hebben wil. Meisje nr. 2 heeft een vlechtenfetisj en niet de hoeveelheid haar wat daarbij past. Toch doe ik haar iedere ochtend een plezier en vlecht haar haren. Pippi-style. Niets anders. Heb ik geen elastiekjes, dan kan ik ze gaan kopen. Meisje 3 praat gelukkig nog niet, dus die krijgt coupe très simple.

Vervolgens pakken alle meisjes hun jassen. Tegen de tijd dat nr. 3 haar jas aan heeft, hebben nrs. 1 en 2 hun jassen alweer uit, want het was toch best wel warm, met een jas aan, binnen. Tegen de tijd dat nrs. 1 en 2 hun jas weer aan hebben, heeft nr. 3 hem weer uit. Gewoon, omdat ze dat sinds kort kan en het grappig is. Maar goed, als ze alledrie hun jassen aan hebben en houden, is er weer een, of nog waarschijnlijker, zijn er meer meisjes hun knuffel kwijt en zonder knuffel geen schoonheidsslaapje.

Dus, tegen de tijd dat de jassen aan zijn en blijven en alle knuffels terug zijn op de plek waar ze horen, is de vraag eigenlijk: “Wauw, hoe doe je het om vóór 9 uur ergens te zijn?”