Ik zap wat rond op de televisie, maar kom elke keer weer terug bij de Tour de France. In de zomerstop is de term komkommertijd een understatement voor een voetballiefhebber. Als voetballiefhebber val je in het ‘zwarte gat’, datgene wat topsporters na hun carrière meemaken. Ik ga de tour volgen. Een peloton aan mannen op een fiets dat door heel Frankrijk fietst onder onmenselijke omstandigheden. Als fervent voetballiefhebber, volg ik drie wekenlang het karavaan dat heel Frankrijk op zijn kop zet. Het euforische commentaar van Maarten en Herbert sleurt me mee. Ze brengen op de hoogte van alles, enkele waaier, dubbele waaier, buitenblad, ovaal wielblad, demarreren, shaz patat…ik kan alle wielertermen dromen en definiëren. Dan hebben we Mart nog. Frankofiel Mart Smeets die de hele tour romantiseert, met zijn spraakwaterval aan Franse termen en wielerkennis trekt hij je mee zijn drijfzand in. Ik wil het niet, maar toch krijg Mart mij er ook in. Elke avond volg ik trouw de avondetappe van Mart. Het programma waar in Mart een uur lang Mart kan profileren en laten zien aan Nederland uit wat voor omhoog-gevallen-hout-segment hij gesneden is. Een tafel vol met gasten die minstens zo een hoog irritatiegehalte moeten hebben als Mart is een vereiste. De tour eindigt bijna, en de NOS maakt reclame voor een WK-voetbal. Míjn sport, ze hebben mijn aandacht. Het is het WK-vrouwenvoetbal. Ik besluit het een kans te geven, de Nederlandse dames die het Heilige Oranje gaan dragen en de eer van het vaderland vertegenwoordigen. Het oranje waarin mannen als Gullit en Van Basten het EK ’88 wonnen. Optimistisch als de criticasters zijn, sleuren ze me weer mee in een nieuw avontuur. Even geen mannen op een fiets, maar eindelijk weer voetbal. Het lijkt al weer zo lang geleden dat ik dat heb gezien. Ajax dat kampioen werd, Bayern Munchen dat de Champions league won of Brazilië dat gehakt maakte van Spanje op de Confederations Cup, oud en nieuw lijkt korter geleden dan dit alles. Voor de vrouwen eindigt het in een mineur, 3 wedstrijden, 0 punten, 0 doelpunten. Met alle respect voor de dames en hun inzet, maar een wedstrijd tussen Andorra-Liechtenstein wordt in een hoger tempo gespeeld. Ik weet niet met wie ik meer medelijden moet hebben. Met de verslagen dames of met me verslagen ik op de bank die drie x 90 minuten een chaotische vorm van voetbal heb moeten aanschouwen. Ik begin er achter te komen dat ik misschien wel een soort van verslaving heb, zoals een roker zijn nicotine binnen “moet” krijgen, heb ik mijn portie competitievoetbal nodig. Als een ongestelde vrouw zonder chocola begin ik chocola van de koekjes af te likken om het binnen te krijgen. Een wielersport, vrouwenvoetbal… overal vind ik chocola in. Het nieuwe voetbalseizoen staat met een week af te tellen, weer voor de deur. De livestreams heb ik weer op stand-by staan, mijn livescore-app heb ik weer opgezocht op mijn telefoon en Sport1 staat op de nominatie om ons televisiezenders-ensemble te versterken. Voor mij is het aftellen nu eindelijk begonnen, nog een week voor de ‘echte’ competities weer beginnen en dan zit ik gekluisterd aan de buis en internet om de laatste nieuwtjes en uitslagen te volgen.