De klok heeft wijzers, ik heb de tijd.

De 24 uren van een mens

De Pluis heeft af en toe een horloge om, en soms ook weer niet. Vaak zijn het ex-topmodellen die in een grabbelton liggen van een supermarkt. Soms koop ik een grote, dan weer een kleine, een beetje kleur en dan weer niet. Maar op één of andere manier kan ik niet langs zo´n glimmerik lopen zonder er één mee te nemen. En het vreemde eraan is wel, als ik er dan één om heb vertoon ik ander gedrag, dan dat ik “naakt” rondloop. Bij wijze van spreken dan, bedoel ik.

Ik kijk bijvoorbeeld vaker hoe laat het is. Terwijl, zonder horloge ga ik op tijd weg en volg mijn gevoel. Ik voel vaker aan mij pols terwijl ik normaliter helemaal niet aan mijn pols friemel! En als ik in gesprek ben dan worden mijn kleine oogjes als het ware naar het horloge toe getrokken. Vreemd, nietwaar?

De 24 uren van nog een mens

Nu weet ik niet of u weleens op vakantie gaat? Maar ik ben zo nu en dan in mijn leven nogal eens op andere plekken geweest dan in Nederland. En de tijd is de tijd, dat weet ik. Maar vreemde volkeren gaan anders om met diezelfde tijd die wij ook hebben.

Zo ben ik met enige regelmaat in de Oost geweest, en daar is de factor tijd van een heel andere dimensie.

Wachten op je afspraak is vanzelfsprekend, een bus die te laat komt ook en winkeliers die hun winkels open en dicht doen wanneer het hen uitkomt, is zo vanzelfsprekend dat het na een tijdje lijkt of het ook zo hoort.

Ook de wijze van leven met de tijd daar is anders dan ik gewend ben. De snelheid van lopen is trager dan in Nederland, een gesprek is pas een gesprek als de partijen vinden dat het gesprek is afgerond en in een rij staan is erg, erg gezellig.

En mijn gedrag paste ik gewoonweg aan. Niks stressen, stoppen bij een zebrapad, hand uit het raam met een `gaat u maar eerst` gebaar tijdens een autorit, en overal bij wat ik deed had ik de tijd,

En dan kom je terug in Nederland en verbaas ik mij over de beleving van de tijd hier. Anders, zo anders maar het originele ritme is snel weer terug. Het Nederlands ritme, bedoel ik dan.

Herkenning?

Laat ik de factor Nederlandse tijd eens onder de loep nemen. Het is iets waar u en ik de godganselijke dag mee te maken hebben. Ieder op zijn of haar manier, maar toch.

We zetten bijvoorbeeld de wekker voor het slapen gaan, dompelen ons in de ochtend kort maar hevig in water en in schuim. Kleden onze kinderen snel aan, proppen een boterham in de monden en kijken tegelijkertijd naar het journaal.

Kussen onze partner snel op de wangen en één daarvan gaat met gillende bandje en kinderen op weg naar school. Lopen snel met de nazaten naar een lokaal om vervolgens achterstevoren, zwaaiend en bellend weer weg te gaan.

Hup, de auto weer in. Kijkend op de telefoon en een snelheidsrecord te breken als we op weg gaan naar de baas. Eenmaal binnengekomen snel een kop koffie en op weg naar het eerste overleg Om in twee uur tijd een stuk of tien agendapunten erdoor heen te jagen.

Na afloop van het overleg snel even een peuk aan de achterkant van het glazen gebouw om na afloop van de shot in versnelde pas, richting de computer te gaan. Want de afgesproken targets moeten behaald worden, want anders oei, oei, oei.

De lunch eten we achter bureau hangend op één bil of pratend tegen het scherm. Dit laatste noemt de Pluis overigens het computer fluisteren, maar dit terzijde.

Vijf uur, yes! Jas aan en weer op weg en terug naar de school. Ditmaal om de overblijf juf te ontlasten en om de achtergelaten spruiten weer in ontvangst te nemen.

Even de supermarkt in om een deel daarvan leeg te halen, om vervolgens met het ingesnoerde kind richting de oprit van het huis te gaan. Om uiteindelijk de televisie wederom nieuw leven in te blazen.

Het net gekochte eten op de plaat te zetten, de kinderen wat te drinken geven en daar komt gelukkig de partner ook aan.

Samen gezellig aan tafel met elkaar proppen, kindjes in bad en daarna even hangen voor de buis. De klok zegt dat het zeven uur is dus: welterusten, tot morgen kinderen.

Samen op de bank gezellig. Een druk op een knop en er is koffie. Het is verdorie alweer tien uur. De lichten gaan uit en het dagelijkse pappa mamma knuffeluurtje is voor een andere keer. Morgen is er namelijk een belangrijk MT. Welterusten schat, ik hou van je………….. De wekker gaat.

Mag ik even!

Niemand heeft in mijn omgeving meer de tijd. Van de vroege ochtend tot de vroege ochtend lopen en dromen de meesten achter de tijd aan. Er is schijnbaar geen keuze. Mensen bellen, scheren en maken zich op in de auto, op weg ergens naar toe.

Tussen vijf en zeven ´s-avonds is het op de parkeerplaats van de supermarkt een komen en gaan van de nog werkenden onder ons. Alles tegelijk en zo snel mogelijk. Maar waarom eigenlijk?

Rust………..

Buiten is het dertig graden of meer. De drie honden liggen te slapen en passen hun levensstijl aan. Ik trouwens ook. Drink nauwelijks koude drank en beweeg mij langzaam en doordacht. Houdt deuren en ramen zoveel mogelijk dicht om de hitte daar te laten waar het thuis hoort. Buiten.

Maar ja, ik heb makkelijk praten. Ik wil geen hoge hypotheek meer en geen carrière maken als ik een baas elke dag een schouderklop moet geven.

En als de Pluis op vakantie gaat, dan gaat hij het liefst op een oude motorfiets er vandoor met een nog oudere tent achterop. Of ik ga met CC en de rugzakken het avontuur tegemoet. Ik heb eigenlijk best veel tijd!

 

Buiten is het nog steeds warm. Het lijkt wel of Nederland in brand staat. Beneden loopt een buurvrouw met haar twee kleine kinderen die zich vastklampen aan het bagagerek van haar fiets. Met aan elke kant van het stuur een boodschappentas. Ze loopt stevig door, want de kinderen moeten volleyballen. Ze heeft weinig tijd.

Ik ben blij dat ik geen horloge heb!

 

De Pluis

 

PS: als die eikel van twee huizen verder nog één keer een opmerking tegen mij maakt over het niet kunnen vinden van een parkeerplaats als hij met zijn kantoorlucht uitstapt dan……….Loop ik met een grote glimlach door. Want Joop de Beagle moet poepen, en snel. Sorry, even geen tijd, brede buurman.