Er is een nadeel als honden hebt.. Ze moeten 4 keer per dag uit. Al jaren loop ik met de twee heren en een dame, een rondje. Door weer, wind en kou. Nonderjuu, iedereen zit achter de gordijnen en ik loop met buiten.

Eenmaal thuis aangekomen, is het binnen een kwartier Hondstil. Ik kijk achterom, en zie dat mijn bed vol ligt met haren en poten. Lijkt me fijn, zo’n warm bed. Maar goed, mijn oude tafel roept me. En eerlijk is eerlijk. Op zondagmorgen met een kop koffie en een rokertje mijn ding doen, is ook fijn!

Ik kijk even op de Post Cheque en Girodienst rekening, en knijp één oog toe. Nee, de facturen zijn nog niet binnen en voor de rest is het af, af en nog eens af.

Ik strek de rug, rol een nieuwe Javaanse jongen en pak het boek van Rémy Limpach. De brandende kampongs van Generaal Spoor. Een dikke pil, die een stukje van mijn geschiedenis met zich mee draagt. Over toen, en de rol van Nederland(ers) in de Oost.

Een voor mij emotioneel boek en, die zelfs de Liberalen in beweging krijgt om zaken te onderzoeken. En alsof ik getroffen wordt door de bliksem, mijn kwaadheid borrelt naar boven.

Wat zou het nut kunnen zijn om de geschiedenis onder een loep te leggen, en voor wie is dit allemaal nodig?

In de huidige schoolboeken wordt en nauwelijks over geschreven, de Indo’s en Molukkers die gevochten hebben voor Koningin en vaderland leven met hun eigen verhalen voort en doen niemand kwaad. En een groot deel van hen die de geschiedenis mee hebben gemaakt, zijn niet meer onder ons.

Of zou ik vandaag of morgen een belletje krijgen van een Regeringsleider die zijn verontschuldigingen aanbiedt, omdat mijn moeder en haar familie geïnterneerd waren, de Tuberculose toch wel tuberculose bleek te zijn, mijn wijlen vader zijn opgedragen opdrachten perfect uitgevoerd heeft en dat de liefde voor de Nederlandse vlag de juiste liefde was. Dat de Ambonezen echt in de maling genomen zijn door Overheid, en recht hebben op een vorm van genoegdoening? Wie weet!

Ik heb nog nooit een oorlog mee hoeven maken, maar ik kan mij voorstellen dat beleid en uitvoering met elkaar kunnen botsen. Dat emotie en wraak, in een oorlogssituatie mogelijk zijn.

Jaren zal het onderzoek gaan duren en de geschiedschrijving wellicht herschreven gaat worden.

De woorden zullen zorgvuldig gekozen worden om schadevergoedingen te voorkomen, een excuus van de Japanse Keizer zal er niet komen en nog een excuus aan de nazaten, die het stille lijden van hun ouders hebben meegemaakt, is een Utopie

Een onderzoek wat over goed en fout gaat, en uiteindelijk verwarring zal veroorzaken. Wellicht niet bij diegene die er niet zijn, maar bij hen die leven en de geschiedenis met zich meedragen.

Ik lees het boek van Limpach en kijk uit het raam. Nieuwe woorden, weggezet in de tijd. De tijd waar Jan Terlouw per abuis vergat, om over te praten.

Wat mij betreft gaat het onderzoek niet over goed, of fout.

Het onderzoek gaat volgens mij over de druk van huidig publieke opinie, het weggeven van een cadeau zonder dat het ooit uitgepakt zal worden, het moe zijn van de vragen die een dossier nu éénmaal met zich mee brengen en over de boodschap, dat het gevoel binnen een deel van de samenleving, monddood gemaakt moet worden door de tijd.

Wel, dan kan ik u vertellen, lief Moedertje Overheid, dat mijn geschiedenis, altijd mijn geschiedenis zal blijven. De tierelantijntjes in mijn huis, vragen oproepen bij mijn kleinkinderen die ik op mijn manier zal beantwoorden en dat mijn uiterlijk en gedrag, deze geschiedenis uitdragen.

U doet uw onderzoek, prima. Ik trek mij af en toe terug in mijn geschiedenis, wat mij dan verbeten, boos, trots en eigenwijs heeft gemaakt.

Zoekt u, uw waarheid. En ik heb die van mij. Leve de Koningin. Zo ben ik opgegroeid en laat me met rust. Als ik een antwoord wil hebben, ga ik zelf wel op zoek.

 

Het is koud.
Stem op deze column!