Sneeuw. Hier in het dorp is alles wit. Niet wit van de mensen, want wij hebben ook asielzoekertjes rondlopen, maar van die kouwe troep. Ik blijf binnen, ik haat witte sneeuw.

Wat is Nederland toch groot, met al zijn ego’s. Amsterdam schijnt een clubje ruggengraatloze Ambtenaren te hebben, die een speeltje bedacht hebben. De oprichting van de afdeling Radicalisering en Polarisatie. Die geweldige ideeen produceren zoals het plaatsen van Betonbakken, om eigenwijze vrachtwagens tegen te gaan.

Nu werkte daar een dame met de prachtige 1000 en 1 nacht-naam Saaida, die eruit geknikkerd werd. Maar waarvan de rechter nu heeft gezegd: Foei Gemeente, gewoon 25.000 euries betalen, en snel graag.

Mooi (Gemeente)volk, of niet dan?

In ons dorp woedt al jaren een Intifada tussen de Gemeente en een weggepeste Jurist. Ze vliegen elkaar publiekelijk in de haren, en ik smul er van. Een enquête op internet, geweigerde afkoopsommen, een Wethouder die het hele P&O gedoe maar flauwekul vindt en ander Gemeentevolk. wat er ziek van wordt een ander baantje vindt.

In den Haag is niet anders. Ome Yvo was niet alleen zijn bonnetje kwijt maar belde ook effekes met een vriendje, om wat rapporten aan te passen. De waarheid moest, maar wel zijn waarheid. Een Goudse PvdA’er die in de cel zit omdat hij naar het schijnt een meiske van 13 heeft gewipt, krijgt zijn vergoeding doorbetaald. De PvdA zorgt goed voor de mensen, daar kun je niks van zeggen. Kinderen die in armoede leven krijgen van de naar Drenthe gevluchte Minister, een laptop. Zal vast goed smaken als je verrekt van de honger. Ik zou zeggen: op Marktplaats zetten, en de centjes gebruiken om mee te kunnen doen met het kerstdiner op school. Als de over de top getilde juffen en meesters, niet aan het staken zijn.

Er is een tekort aan raadleden lees ik verder op. Er is geen hond die dit werk wil doen. Daar snap ik geen bal van. Als ik lees en hoor wat een pracht leven die gasten hebben, bel me? Lekker rondklooien, geen persoonlijke verantwoordelijkheid hebben, one liners de wereld in sturen en vooral aan jezelf denken. Man, wat ben ik jaloers.

Een contract voor vier jaren, uitzitten en dan het bedrijfsleven bestormen in het kader van betrokkenheid!

de Jager, Balkenende, Wijers, Kok, Vermeend, Kroes, Eurlings en Bos om er maar een paar te noemen. Kanjers, anders kan ik ze niet noemen. Leiders met enorm veel bestuurlijke ervaring. Voormalige redders van dit land die nu hun steentje bij aan het dragen zijn, op een ander niveau.

Diep respect. Dan denk ik aan de kinderen die opgroeien in stevige armoede, de angsten voor gordeltjes met een bommetje erin, elkaar niet meer vertrouwen, eenzame ouderen en aan hulpverleners die met minder, minder, meer moeten doen. Pensioenfondsen die mijn centjes laten verdwijnen, de klassen maatschappij en het oh zo belangrijke transgender toilet, met de automatische bril.

Een diep buiging naar hen, die dit toch allemaal voor elkaar gekregen hebben.

Ik wacht wel op de hoofdprijs van de Postcodeloterij. Dan koop ik Nederland, wacht maar af!