Het jaar van het Paard!

Het is vrijdagavond. De drie Honden zijn naar de opvang zodat CC en ik weer een keer iets meer tijd voor elkaar hebben. Want, en Doglovers weten dit, 3 honden kosten veel tijd en vragen en geven ook veel liefde. Geen probleem, maar af en toe een beetje ruime voor onder andere de Pluis, is heerlijk. Om na een dag of twee mijn drie harige vrienden weer, letterlijk, in de armen te sluiten wat voor mij meer dan heerlijk is.

Als CC en ik geen 3 “vrienden” om ons heen hebben, wandelen wij in alle rust naar een kroeg voor een “goed gesprek”, het stadscentrum of kijken in alle rust een Dvd zonder de pauzeknop in te moeten drukken, voor de nodige plas en poeprondes ( de honden bedoel ik, de honden!)

Zo ook afgelopen zaterdag. Het centrum van de Studentenstad is overbevolkt. Een drukte van jewelste met winkelende types, kleurrijke buitenartiesten, chagrijnige mensen omdat er schijnbaar iets moet en een knikkende en zwaaiende CC omdat zij een voor mij nog onbekende schare heeft aan fans..

Vandaag is het doel: een broek die bij een pas aangeschafte blouse moet passen. Nu begrijpt u, hoop ik, dat de Pluis van het mannelijke geslacht is. Ik durf te schrijven dat ik gedurende de strooptocht niet zeur of moeilijk doe naar CC. Oké, langs de Hema lopen zonder een vette worst met mosterd naar het hiernamaals te helpen kan ik niet, en voor een puntzak friet met dubbele mayonaise ga ik in een rij staan. Dit is dan mijn ding.

Een dergelijke dameswinkel blijft toch voor mij een vreemde wereld. Elk rek wordt bekeken, kleding omhoog getild, bekeken, opgevouwen en weer teruggelegd. Er staan rijen gezellig kletsende dames voor de paskamers, met over de armen allerlei vormen van bedekking.

Waarom het paskamer heet is voor mij een compleet raadsel. Want als je kijkt wat er zou moeten passen maar achter een gordijn niet past, past er schijnbaar niets. Ik denk dat het woord paskamer vervangen moet worden door het woord: droomkamer. Even weg van man en kinderen en jezelf in de maling nemen, heerlijk!

En het aanname beleid van het personeel is voor mij klip en klaar. Net doen of de klant er niet is tenzij er betaald moet worden, en je een wereldkampioene moet zijn in het besluipen. Want uit het niets duikt er een fris ruikende jongedame naast je op die die damesklanten graag wil bestoken met adviezen en ze het éne naar het andere compliment zou willen geven over benen, borsten, heupen en billen zodat ik ze ook verdenk geflipte ex-medicijnstudenten te zijn.

Voor mij als “man” is het fenomeen mannentafel in het leven geroepen en CC heeft mij hierop heeft gewezen. Of liever gezwaaid, want ik stond buiten te peuken en ik moest komen kijken. Heren die recht tegenover de “paskamer” hangend, zitten. Losers!

Op mijn vraag aan CC of de tekst op het bord in de winkel: blazers €39,95 betekende dat je als man voor € 39,95 kon laten blazen, kreeg ik een prachtige glimlach van CC als antwoord en een: als blikken konden doden van de verkoopster.  

Enfin, CC ging alias Joop de Beagle verder op snuffeltocht en ik ging labels bekijken. China, Taiwan, Afrika, Indonesië . De kledingindustrie is multinationaal. Knap wat al die kleine kinderen allemaal voor elkaar krijgen. Een peuk, schamel loon, af en toe een scheldpartij naar het hoofdje en voilà: klaar is de blouse.

En dankbaar dat we zijn! Voor een prikkie de werkgelegenheid in Verweggistan een duwtje geven gaat ons goed af. Zo nu en dan dondert er een fabriek in elkaar of halen de “werkomstandigheden “ het nieuws, maar dit is gelukkig maar voor even!

Dus zijn de handelsbezoekjes in Den Haag geweldig. 2 Miljard aan voornamelijk Chinese contracten zijn heel goed voor de economie zei de hoge KLM meneer op de televisie. Dus binnenkort weer op koopjesjacht, dames.

Ik ga dan weer mee, en ga als echte man op weg naar mijn volgende stappen. Ik ga stiekem op z´n dames, in Bh’s knijpen en kleine schreeuwende, kindjes corrigeren. Maar aan een herentafel zitten, nooit. Tenzij er een motorblad ligt of de nieuwe Chinese playboy. Ik heb ook mijn grenzen, ja!

De Pluis.