Ik ben koud terug uit een Verweggistan land, en krijg meteen de volle laag.

Post, mail, een prima werkend WIFI, een hopeloze ZIGGO en alles over de aanstormende verkiezingen.

De Mark, de Jesse, Geert, een Buumetje alles en iedereen probeert de kunst van de grote verleiding te beheersen. De één wat beter dan de ander, het zij zo. Maar een ieder doet zijn best om doormiddel van woorden, gedrag, oneliners en speeches de onvoorwaardelijke liefde, aan mij te verklaren.

Maar laat ik als omdenker, uitgaan van het feit dat ik geen vertrouwen heb in de huidige gedachten, aanpak en visie van de politici. Dan ik door het nauwelijks kennen van de gelijkgestemden, een Don Quichot gevoel heb maar door een rotsvast vertrouwen in mijzelf als mens besluit, om te staan voor mijn visie. Dat IK de verandering ben die desnoods zijn eigen revolutie beleefd, een revolutie in stilte?

Maar zouden er anderen zijn die ook zo denken maar om redenen, ook hun revolutie in stilte uitvoeren en beleven?

Het huidig stelsel wat door iemand ooit Democratie genoemd is, heeft nu meer dan ooit gekozen voor het Kapitaal en niet voor de Aarde.

Mijn persoonlijkheden wijken niet af, van de wijze waarop ik op een professionele manier mijn geld verdien. Ik werk nauw samen met de kleine ondernemers in den lande.

En in essentie kiezen zij allemaal voor de Aarde en niet voor het Kapitaal. Dus waarom de krachten niet bundelen zonder direct winstbejag, maar met de wil om een bijdrage te leveren aan het welzijn van de Aarde?

Dat er onmiddellijk krachten zullen loskomen die van invloed zijn op het huidige Kapitaal, dat weet ik nu al. Nee. Maar is dit belangrijk? Ook een Nee.

En is het samen beleven van een Revolutie niet veel leuker, dan een eenzame?

Zou een gemeenschappelijk welzijn op de eerste plaats kunnen komen, en het persoonlijk herstel af kunnen hangen van onze eenheid?

Leiders onze dierbaren zijn, die niet besturen. Dat een ieder in zijn eigen behoefte voorziet en de bijdrage van buiten af wijst?

De eis om niet professioneel te blijven, een eis blijft. Dat dienen een prachtig nieuw werkwoord zal zijn. En principes altijd voor het persoonlijk belang gaan?

Dit is wat ik noem een Coöperatie.

Het klinkt wat oud Russisch een beetje als een Nederlands Communistisch politieke stroming, maar is het niet.

Het is geen politieke stroming. Het staat voor macht met een  minimum aan te bereiken Kapitaal. Macht die zich ontleend aan oprechte zorg voor de Aarde en zijn bewoners. Waar ruimte is voor alles, respect voor een ieder, mits het gemeenschappelijk doelen dient.

In dienst van de Aarde, mijzelf en U.

Coöperatie, eens denken? Nee, eerst maar de revolutie!