Mijn drie honden hebben hun eigen woorden die onderling worden gebruikt. Soms om een gezamenlijk doel te bereken, een eigen doel of om mij op het verkeerde been te zetten.

De ene heeft voorouders (Nederlands) die muizen vingen, de ander ( Engels) om een vos te pakken en de kleinste (Frans), is ooit ontstaan omdat een Franse Koning bedacht heeft dat het wel handig zou zijn om een hondje te hebben waar de vlooien een goed heenkomen konden vinden. Met een oude roedelleider ( Aziatisch), die tussen de dagelijkse chaos aan woorden, orde probeert te schappen en daarin cum laude, voor zakt.

Maar we verstaan elkaar. Elk woord, of misschien is het de klank, het gebaar wat zorgt voor het onderlinge begrip. Enfin, tot nu toe leven we al jaren samen tot verwondering van menigeen, die van afstand kijken naar het liefdevolle tafereel.

Nu heb ik essentie iets meer met hondjes dan met mensen. Maar wat mij niet ontslaat, als ik met een open mond van verbazing een klok biertje probeer op te drinken. Mijn geluk is dat ik hond heb met een Engelse achtergrond, die zorgt voor het pijlsnel opslobberen van gemorst bier. Integratie pur sang!

De retoriek die op dit moment wordt ingezet om de problemen onder mijn aandacht te brengen is bijzonder.

Woorden die de kracht moeten hebben op mijn denken en handelen, om een standpunt te beïnvloeden. Nu is mijn stelling: voor elk probleem zijn er twee oplossingen. De verkeerde en die van mij.

Zo hoor ik het Sylvana Duo Denk, allerlei zaken roepen over chemische castratie bij Kindermisbruik, 100 pliesies die de straat op moeten gaan om het racisme tegen te gaan en de koloniale straatnaambordjes vervangen moeten worden,. Retoriek: Slecht.

Ome Geert doet het beter. Kent zijn taal, de klank, de timing en pareert politieke geheimtaal met onze eigen straattaal. Retoriek: uitstekend. Oké, het lost niets op, maar daar heb ik het nu niet over.

Maar wij als mens zijn gevoelig voor de juiste woorden, die onderdeel zijn van een retoriek.

Kennedy, Maarten Luther King, Willy Brandt, van Agt, Koning Juliana wie kent ze niet. Beroemde woorden, steun, perfecte klank, beïnvloeding, hoop, respect en een droom. Vele jaren later herkennen we de woorden nog steeds, evenals de toespraken. Leiders waren het.

Hoe bekaaid komen we er nu vanaf.

Tenzij u natuurlijk onder indruk bent van Jesse Klaver, Rob Oudkerk, Tante Jette, Frank de Grave, Giel Beelen, Alex, Max en Ome Mark. Allemaal wijze mensen die gestudeerd hebben en naar ik hoop, het beste met mij voor hebben. Maar slechte sprekers zijn, echt slechte sprekers!

Mensen die wel indruk op mij hebben gemaakt en mij beïnvloed hebben zijn o.a. mijn ouders, opa’s en oma’s, Roel van Duyn, Jan Cremer, Etzioni en Jan Schaeffer. Bevlogen, verstaanbaar, begrijpelijk en zo intens, dichtbij! Sprekers pure sprekers, die ook nog deden waarin zij geloofden. Maar tijden veranderen, en ik steeds minder.

Nu zijn de woorden prikkel en oprechtheid, dezelfde woorden geworden. Alleen de Max-oudjes kennen de verschillen nog. Dit heet levenswijsheid. Wat iets anders is dan cynisme, dementie of gespeelde boosheid.

Joop verteld dat hij moet plassen. Ik herken de klank….Hij spreekt, ik zei het u toch?

 

Het nut van het woord.
Stem op deze column!