Auteur de Pluis

 

Het olifantenpad

 

Vrijdagmiddag rond de klok van vieren. Één van mijn drie honden besluit om zijn dromen te verlaten, en zich bij mij te melden. Joop de Beagle heeft honger, zich niet realiserend dat zijn twee companen niet achter willen blijven.

 

Dus hoppa ik in de benen, en als een ervaren chefkok glijden de senior hondenbrokken de schalen in. Als toetje een stukje vlees er doorheen en het eetfestijn kan beginnen. Nu ben ik geen dierenarts maar ik weet uit ervaring, dat het ongeveer een uurtje in  beslag neemt om de brokken te veranderen in een substantie die via een honden-darm naar buiten kan komen.

Dus draai ik een piraatje, en schenk mijzelf een biertje in.

 

Inmiddels is de lobbes van het drietal zover dat het tijd wordt voor oogcontact met mij, heel veel oogcontact. En alhoewel ik nog steeds probeer deze honden tacktiek te vermijden, geef ik mij uiteindelijk weer gewonnen. Het is zover.

 

Nu hebben veel hondeneigenaren de vervelende gewoonte om een jaar of vijftien dezelfde route te lopen met hun viervoeter. En zo onstaat er uiteindelijk in de nabijheid van het volgepoept grasveld een uitgeslepen pad richting datzelfde poepveld. In mijn geval loopt er een keurig aangelegd gemeentelijk pad naast, maar het olifantenpad is net even korter. Iets avontuurlijker, zal ik maar zeggen.

 

Zo komt je dus met enige regelmaar bekenden tegen. Goedenavond wat is hij leuk, zij heeft een beetje last van de heupen, enz. zijn de begroetingsrituelen die nimmer met elkaar zijn afgesproken Ook niet met de man in zijn knalgele broek, oranje schoenen  en keurige bijpassend colbert. Die verwoede pogingen doet om zijn poedeltje het olifantenpad te laten bewandelen, en altijd naar mij knikt. In stilte. Maar niets daarvan, zijn poedel heeft stijl en kiest zelfverzekerd het Gemeentelijk pad. De man ook, bijzonder!

 

Er hangt een ketting halverwege het pad. De Gemeente……….Artikel…….. Blijkt dat er iemand onderuit gelazerd is, met hond en al. Levensgevaarlijk!.Nu ben ik niet gecharmeerd van verboden voor een ieder, en al helemaal niet omdat er schijnbaar iemand een keer niet opgelet heeft en ik daarvoor moet “ bloeden”. Dus kerel als ik ben stap ik over, en mijn vrienden onder, de ketting om vervolgens met een prachtige manouvre onderuit te gaan. Olie, veel olie. Zes ogen kijken me aan en hebben als ik het goed zie, een kleine glimlach rond de monden. Wie moet er seniorbrokken hebben zie ik hen denken?

 

Past u op. Olifantenpaden zijn schijnbaar alleen voor olifanten en niet voor jongemannen van vijfenvijftig met drie ongeleide projectielen aan lederen riemen Vijenvijftigers zijn eigenwijs en als ze vallen, proberen ze in stilte, camouflerend op te staan. En dragen de pijn in stilte.

 

En de poedel? Die  keek niet om en liep parmantig verder. En de man wat mij betreft ook, wederom bijzonder. Ik haat olifanten!

 

De Pluis