Afgelopen week heb ik vanaf half negen in de ochtend tot half vier in de middag nagenoeg zonder onderbreking, budo-sportlessen verzorgt. Aan een pracht publiek. Vier-Vijf-Zestien jarigen op de mat c.q. vloer die studiepunten aan het verzamelen waren.

De parkeerplaats vol met scooters, bellende en appende docenten die mij probeerde wijs te maken dat ze aan het begeleiden waren en ouders/verzorgers, om hun kroost te bekijken.

In mijn lessen wordt niet gesproken door de leerlingen, wel geluisterd, zonder bescherming “gestoeid ”, respect net zo vanzelfsprekend is als – het niet naar het toilet gaan en de stilte tijdens de training, bij menigeen zorgt voor een vorm van onrust.

Jongeren die stram en stijf zijn, zonder telefoon een Remy gevoel hebben en wel stil kunnen zijn.

Ouders die zich na afloop beklagen over een blauwe knie, scheenbeen, wreef of knokkels, bij hun kindje. En zelf weggestuurd worden, door mij, als ze gaan appen of bellen. Overigens, ook twee docenten heb ik uit de Dojo gezet vanwege het niet naleven van de regels.

Ik heb weer eens gemerkt dat de woorden normen en waarden weliswaar diep geworteld zitten in het denken maar het leven ernaar, er één is van een totaal andere orde.

Old School, is de reputatie die ik heb. Streng, geen flauwekul, pijn verbijt je en de weg om de balans te krijgen tussen geest en lichaam, oneindig is.

Ik lees de krant en zie de ellende van de straat.

Een school heeft een belangrijke functie gedurende de weg van het leven, ouders/verzorgers idem dito en een, in dit geval, sportschool dus ook.

Ik laat steeds zien dat ik geloof in woorden als samen, oprechte onzekerheid, opstaan, grenzen verleggen, verdienen en het persoonlijk contact.

Maar ben ik uniek? Welnee, maar ik heb wel te weinig tijd. Ouderen die hun kennis willen delen, leiderschap uitstralen en respect krijgen. Waarom, hebben anderen dit allemaal niet in de gaten?

Het zijn etters, zeg ik u.
Aantal stemmen:1 Gemiddeld: 3