Er is iemand die mijn leven totaal in de palm van zn hand heeft eigelijk. Hij weet t niet. Ik denk dat hij zichzelf niet zo een belangrijke rol in mijn leven toebedelen zou. Hij zou niet durven.

In zijn ogen ben ik het heelal, de zon de sterren en de maan. Hij denkt dat ik niet zo heel veel aan hem zou hebben in het leven.

Dat hij maar een gewone boerenlul is, die mijn leven alleen maar minder leuk zou maken met zijn gedoe.

Hij weet niet, dat als ik zijn naam zie, mijn hart een extra slag maakt. Als ik aan hem denk, en het gevoel toe sta, altijd moet snikken. Dat ik niets liever doe dan de hele dag naar hem kijken. Dat toen wij voor de eerste keer uit elkaar moesten ik stierf vanbinnen. Dat ik begrijp dat we verkeerde timing hadden. Dat ik alles voor hem over heb, dus ook bereid ben om te wachten op hem. Of beter nog, hem met rust te laten.

Hij weet niet dat ik onder invloed van de wetenschap dat hij van mij houdt het verlies van mijn dierbaren kan dragen. Dat ik altijd moet lachen alsof ik net een goeie mop heb gehoord als ik hem aan de telefoon krijg. Kippenvel als ik de beide oordopjes in doe.

Nooit heeft iemand de dingen tegen mij gezegd die hij heeft gezegd toen we wel samen waren. Hele dagen samen aan de telefoon..alles meeluisteren met elkaar. Ik werd zo close met hem dat ik letterlijk door zijn ogen kon kijken al zat hij tien uren vliegen van mij vandaan op een plek die ik nog nooit gezien heb. Als hij mij ziet of hoort dan moet hij kijken en luisteren. Hij raakt zo leuk betoverd.

Als hij tot rust komt, voelt hij zich dichter met mij verbonden. Dan trekt zijn ziel naar de mijne. Dan maakt hij meer contact en ik val haast in zwijm. Hij wil dan niet storen, ik wil dat niet horen. Er is er maar een op de wereld die mij zo in zijn macht heeft. Hij kan mijn dag maken en breken. Al jaren lang.

Ik kan hem die macht rustig laten hebben, ik loop geen gevaar. Hij zou nooit iets van mij verlangen dat niet goed is voor me. Behalve dan natuurlijk dat ik niet met hem mag zijn,omdat hij het te heftig vind. Ik hoop voor mijzelf twee dingen, elk van die dingen zou prima zijn en mag meteen beginnen. Dat we eindelijk samen zijn, of dat we eindelijk stoppen met zoveel van elkaar te houden dat we het liefste bij elkaar zijn.

Louke

Ik schreef al voordat ik ooit van een alfabet gehoord had. Toen mij eenmaal die superhandige 26 lettertjes waren onthuld was ik er klaar voor: schrijven en gelezen kunnen worden. Ik heb er velen mee vermaakt, niet in de laatste plaats mezelf. Want van schrijven wordt je blij.

Meer Columns van mij - Website

Ik ben te vinden op:
TwitterFacebook