Hoe het begon is de titel van het boek wat ik ooit ben begonnen te schrijven en waarvan de eerste pagina’s nog ergens in deze laptop verstopt zitten. Maar ja toen was ik nog geen freule en dat is ook ooit begonnen.

Ik ben namelijk freule gemaakt door mijn man. En nee, niet door zijn geboorterecht, want dan zou ik geen freule zijn aangezien dit volgens Wikipedia een aanspreekvorm is voor een ongetrouwde edele.

Maar waar de een het over het thuisfront heeft, of over moeder de vrouw, de baas of directeur, heeft mijn man het over de freule. Nadat ik enkele jaren geleden bij mijn grote liefde ben komen wonen en inmiddels ook zijn vrouw ben, maak ik nu ook deel uit van zijn grote sociale netwerk in het dorp.

En waarom ben ik dan freule geworden…ik heb werkelijk geen idee. Ik ben gewoon zoals ik ben, een meisje van de Veluwe dat zich wonderwel thuis voelt hier in het Westen. Dus nee, ik kom niet uit het Gooi, heb geen hete aardappel in de mond maar weet wel hoe het heurt. En zo heurt het ook is natuurlijk de gevleugelde uitdrukking geworden.

Menigeen vroeg mij in het begin aarzelend of deze benaming positief of negatief gezien moest worden. Want daar waren de meningen over verdeeld, maar nadat mijn man dit uit de wereld had geholpen en mij nog net niet op een voetstuk had geplaatst, was het vanaf dat moment de freule. En dit wordt ook trouw door nieuwelingen overgenomen en inmiddels is er een heuse freule hype ontketend.

Onder het genot van een borrel heb ik ooit uitgekraamd dat een freule zich naar eer en geweten houdt aan de Freule etiquette, ter bevordering van het welzijn van mens en maatschappij.
Wat dit inhoudt is nog niet iedereen duidelijk, mijzelf incluis om in freule taal te blijven, maar ik doe mijn best.

Elk dorp heeft rare snuiters en zo heeft ons dorp nu een freule en dat is toch ook een beetje gek.

Dus daar gaan we dan, schrijven zonder kwade maar met oprechte pen, gewoon, omdat ik een freule ben.