Eindelijk is er een activiteit in Nederland die de integratie een echte integratie laat zijn. Die verbroedert, warmte geeft en geen onderscheid maakt des persoon, Vuurwerk.

Ik weet niet hoe het u vergaat, maar Vuurwerk “maakt de mens blind en doof ”. Letterlijk, maar ook figuurlijk. Hele gezinnen zijn aan het hamsteren om met een knal, de mooiste flits het nieuwe jaar welkom te heten. Om de volgende dag weer te zeuren dat ze geen geld hebben of een oog of vinger missen.

Bij mij in het park zijn er al kinderen van een jaar of dertig bezig de donkere uren van de avonden te be-knallen. Waarbij het de nieuwste sport is om vuurwerk richting een raam te gooien en de bewoner(s) te trakteren op een prachtig, verlichte kamer met een trillende ruit.

De Pluis woont in een complex voor ouderen, dus weet ik met enige zekerheid te schrijven dat er een korte toename zal zijn van hartaanvallen, spontaan urineverloop, verhoogde inname van het medicijngebruik en belletje lellen. Binnenkort staan er weer appartementen leeg, kijkend naar de afgelopen jaren. Wat je noemt een feestje!

We vergeten voor even de ellende waar we ons dagelijks zo druk overmaken, en de Politiek drukt er nog wat wetgeving doorheen om daarna het glas te heffen.

Onze Burgervaders graven zich al in door te roepen dat ze geen mankracht hebben om de zaak te reguleren. De Politie hoef je niet te bellen, want die hebben sowieso al te weinig man en vrouwkracht om lopende zaken te verwerken, behalve als je achternaam de Mol is. En de Wethouder uit het dorp doet de gordijnen vroeg dicht, want die is pas in De Wereld draait door geweest. Dus die zegt en doet voorlopig helemaal niets meer.

Overlast en niemand komt voor mij op. Anarchie!

Het bovenstaande gaat over mensen, maar de Pluis heeft 3 Honden. 3 Honden, die nagenoeg allemaal dezelfde symptomen hebben als mijn mede bewoners.

Kinderen vertellen doodleuk op het journaal dat ze lak hebben aan de Wet, waardoor elke bewoner die in een COA van de Mos- kamp verblijft tegelijk met mijn drie Honden onder het bed gaat liggen. Ze weten niet wat hen overkomt.

Je woont in een vredig dorp waar een nieuw te openen Spar het grootste spektakel van het jaar was, en rond de klok van twaalf en veel eerder breekt uit het niets de Pleuris uit.

En dan heeft de Pluis ook nog eens drie Honden! Daar vallen nu ook al slachtoffers als ik de kranten geloven mag. Zo lees ik o.a. dat er een Jack Russell opgeblazen is door zwaar vuurwerk, en ook zijn baas er kapot van is. Iets wat ik mij goed voorstellen kan als Honden idioot.

Maar goed, een Burgemeester die zegt: ik ben niet thuis, de Politie die niet kan – dan moet ik in het kader van de participatie, participeren. Dus een boze blik, een ferme uitspraak en als het niet anders kan een ferme opvoedkundige trap of klap als iemand de honden van de Pluis iets wil aandoen. Ik heb geen keuze!

Honden zijn de lul, Hulpverleners als o.a. Politie, Brandweer en Ambulancepersoneel krijgen het voor hun kiezen en oude mannen en vrouwen uit minimaal het geboortejaar van de Pluis, zitten met dichtgeknepen-luier billen thuis op de bank.

Nederland is ook nu hartstikke gek.

Los kunnen, mogen gaan door drank, drugs en vuurwerk. Niemand denkt aan de ander. Liberaler kan het niet. Mark lacht achter het raam. Ik hoor hem denken: zelfredzaamheid, dat heb ik toch maar mooi bedacht en het werkt. Vast, maar niet voor een ieder, flapdrol.

De Pluis