Zelfs in een omliggende dorp zijn ze getroffen door de ellende die veroorzaakt wordt door een cliënt die een hulpverlener mept. Liefde vol een belletje indrukken en als de deur opengaat vol op je plaat geslagen worden. Rotterdams momentje van: geen woorden maar daden.

Nog steeds worden allerlei hulpverleners belaagd. Ambulance, politie, ziekenhuispersoneel, de hulpverlener die de cliënt thuis bezoekt, conducteurs, etc. Het gaat maar door, het gaat maar door. Ik maak een diepe buiging naar de hulpverlener toe.

Dat de Zorgverzekeraars een hoop macht hebben, weten we nu wel. Maar o.a. het snijden in de geestelijke gezondheidszorg werpt nu ook zijn vruchten af!

Het zal vast zo zijn dat de bezuinigingen op korte termijn geld op leveren, maar ik betwijfel of het op de middellange termijn ook zo zal zijn.

Een ieder kan bedenken dat ten tijde van een Economische crisis de “depressie” als ziekte toe zal nemen. Scheidingen, faillissementen, schulden, armoede, het zijn ervaringen die menigeen mee maakt of mee gaat maken.

De GGZ organisaties in dit land moeten met elkaar gaan samenwerken en zitten nu in hun maag met de enorme managementlagen in hun organisaties. Lagen die heel veel kosten waarbij ik me afvraag wat het nut is, in het kader van behandelen.

Binnen de WHO noemen ze het Unipolair Depression Disorders of wel: depressie als bijkomstigheid van een Economische crisis. Maar wat doen we ermee? Te weinig is mijn mening.

Wat ik griezelig eraan vindt is het stille moment van explosie bij hen die aan depressie lijden, doordat men niet de behandeling krijgt die nodig is door de bezuinigingen die er plaatsvinden.

 

Ik geef in mijn vrije tijd trainingen in weerbaarheid voor o.a. hulpverleners. En als ik hoor wat ze allemaal meemaken, wat de effecten zijn op het dagelijks denken en handelen dan moet ik nog dieper buiger dan ik nu al doe.

Is het woord hulpverlener nog wel het woord waar het voor staat?

Kun je hulp verlenen als je niet de middelen heb om daadwerkelijk hulp te kunnen verlenen. Dus niet de kwestie van willen maar kunnen.

De roeping: als kerncompetentie doet opnieuw zijn intrede. Wat ook een groot gevaar met zich meebrengt van het eeuwenoude: misbruik. Mooi vak hulpverlener!

De Pluis