Auteur de Pluis

Hulpverleners mag je ( schijnbaar) slaan!

Ondanks de oproep vanuit de politiek, is het met enige regelmaat aan de orde: agressie tegen hulpverleners. Soms door de invloed van drank, drugs of overmoed. Maar veelal door het ongrijpbare fenomeen wat gedrag heet.

Nu zijn het vaak kleine berichtjes in kranten of via ander media die de agressie belangrijk nieuws vinden, maar zelden hoor of lees ik wat er aan gedaan wordt. Oké, strenger straffen, een Minister die in herhaling valt, roepend dat het echt niet meer mag, hoor ik alle dagen. Alleen het helpt niet.

De Pluis heeft ooit aantal scholen doorlopen, waar gesproken werd over gedrag van mensen, en de brei die in ons hoofd en ziel zitten.  Ik zeg u, dat de Narcist verantwoordelijk is voor de ellende die de hulpverlener aangedaan wordt.

Elk kind is narcistisch door de onzekerheid die het in zich heeft, en als men “groter” wordt neemt de onzekerheid af door resultaten en successen. Maar stel nu dat resultaten en successen uitblijven? Geen baan na je studie, ontslag en niet meer aan het werk komen, van iemand zijn, linea recta de anonimiteit in of geen zorg krijgen, die je eigenlijk wel nodig hebt? Bronnen voor de vorming van narcisme, zeg ik u.

Er ontstaat dan wellicht een narcistische woede. Dan is er een alarm bel als de ego en het eigenbelang aangetast worden. Anderen om de narcisten heen, worden objecten om de eigen behoeften te bevredigen. De eigen onacceptabele eigenschappen worden ontkend en geprojecteerd naar de ander. Men bouwt als het ware een pantser om zich heen en zoekt de “warmte” op van gelijkgestemden. Men is de gehele dag bezig met het eigen imago, de creatie van een scheef wereldbeeld en het zoeken naar een conflict.

Waarom zijn televisieprogramma’s als boer zoekt vrouw, man bijt hond zo populair? Waarom hebben politieke partijen met een ondemocratische gedachtengoed een prima perspectief gedurende peilingen en of verkiezingsuitslagen? Dit gaat namelijk allemaal om eigen liefde, en dit is voor de narcist als een warm bad.

En de straat, het leven van alledag heeft dit allemaal niet in huis. En wie zijn er ook de klos? Precies, de hulpverleners. Die veelal naar eer en geweten handelen maar ook de moedeloosheid niet meer kunnen, willen maar soms wel moeten ontkennen.

Natuurlijk, ouders, leraren, verzorgers allemaal hebben ze een deel-verantwoordelijkheid om het narcisme de kop in te drukken. Maar narcisme is meer. Narcisme is een verzamelnaam voor “leven”. En dit is een avontuur van jewelste.

Nooit zal ik (fysieke) agressie erkennen als middel van protest. Maar ik kan wel bedenken welke maatregelen of activiteiten je kunt ontwikkelen en inzetten, om het narcisme draagbaar te maken binnen  de samenleving.  En daar is ook geld voor nodig wat er schijnbaar niet (meer) is.

Gelukkig beste hulpverlener, krijgen u en ik binnenkort een prachtig nieuw jachtvliegtuig, hebben aantal Gemeenten er een aantal euro’s door heen gedraaid/gegeten/gedronken om het Nieuwjaar welkom te heten en wordt voor velen 2014 een heel donker jaar.

Denkt u daaraan, als u wellicht een oplawaai krijgt, een paar ouderwetse klinkers naar u hoofd geslingerd krijgt of als de termen uit de medische encyclopedie met u gedeeld worden.

Sorry, maar er is even geen perspectief en geld, dus het kan “echt” niet anders. De andere kant opkijken? Niet doen, dat doen er al genoeg. Sterkte.

 

De Pluis