Het is een feit! De oudste van de drie Honden hoort nauwelijks meer iets en ziet schijnbaar alleen nog maar schimmen.

Althans, dat zei de dierenarts voor een bedrag van negentig euro tegen ons. U weet de Pluis is een Hondenfiel, en woont intens samen met drie Honden die naarmate ze ouder worden met enige regelmaat een APK’tje moeten ondergaan.

Ik ben geen fan van wie dan ook in een witte jas , maar soms ga ik toch op bezoek..

Nu weet ik dat een bijna veertienjarig bibberkont voor menigeen het teken is om de spuit er in te jassen en van het gezeik af te zijn. Maar ik ben ook daarin, geweldig slecht.

Dus een doof slechtziende, een Beagle die die toegeworpen koekjes niet meer op kan vangen maar in stijl ernaast hapt en een Pim Fortuyn doggie die boert, windjes laat en wereldkampioen snurken is, behoren tot de Pluis clan.

Dus wat doe ik? Ik verander de inrichting van mijn kamers om de twee heren en dame herkenbaar, veilige wegen aan te bieden.

Voor Joop het teken om op onderzoek uit te gaan. Dat wil zeggen: neus op de grond, kruimels opeten en dingen omstoten omdat ze eenvoudigweg nu op een andere plaats staan. De slaapstoel van Queen is verzet, dus die zit voor een lege plek te wachten op een stoel die terug moet komen. En old Bump schrikt van de geluiden die Joop veroorzaakt en daardoor sponstaan zijn blaas leegt.

Komt goed, is effe wennen.

Ja, oud worden is een “ lange weg”, die niet zonder slag of stoot gaat.

Nu slaapt de Pluis niet in een bed maar op de grond ( inderdaad, een beetje vreemd). Dus na één van mijn nachtelijke wake up calls heb ik gezellig mijn knie gestoten tegen de tafel die er eerst niet stond. Dus is het ook voor mij, wennen.

De nieuwe omgeving, brengt ons allemaal in verwarring.

Het is vijf uur en ik kan niet meer slapen. Koffie!

Om 09.00 moet ik naar de huisarts. Één keer per jaar naar de Arts, om te kijken of zij iets engs kan ontdekken.

 

 

Huisarts nieuwe stijl. Ze fluistert, computert tijdens het gesprek en krijgt App’s binnen die ze snel leest. Luistert naar iets, voelt aan iets en prikt in iets. Loopt niet maar schuifelt, en zorgt voor een stilte die mij een beetje onzeker maakt. Ze kijkt op, vanachter haar computer en verdwijnt weer achter de computer.

Prima voor elkaar niets aan de hand, om te besluiten met de vraag of ik rook en alcohol nuttig. Nee, dat doe ik “niet” zeg ik met overtuiging. Dat dacht ik al, u bent voor uw leeftijd in zeer goede conditie.

Vrolijk ga ik naar buiten, nadat ik zeventig euro heb afgerekend bij een dame achter het glas die zich voorstelt als DE Assistente. 70 Euro betalen aan een dame achter het glas, laat maar…..

Eenmaal bij de auto aangekomen zit Joop ondanks allerlei obstakels, pontificaal achter het stuur. En de ander twee staan te luisteren in de bagageruimte waar ik toch blijf?

Feestje, ik doe de deur open en krijg als dank een gepassioneerde Beagle tegen me aan en geblaf van de anderen. Wat kwijl op de ruiten, en een geplunderde tas waar boodschappen in hebben gezeten. Lets go home.

Eenmaal thuis aangekomen, eerst maar koekjes uitdelen en een piraatje rollen.

Achter de computer gaan zitten om een ingeschonken kop koffie, op een bijzet tafeltje neer te zetten die er niet meer is.

Knal, pats, boem en de koffie over de grond. Godver.

Joop zit op de vensterbak en kijkt me aan. Oud worden is niet altijd even makkelijk, maar samen oud worden is wel leuk. Een Beagle die lacht, ze bestaan. Ik heb er één.

Buiten is rumoer, Politie. Jhon op 302 ligt buiten. Suikerziekte, kinderen die geen tijd hebben en de zorg die wegbezuinigd is door de Gemeente hebben hun werk gedaan. Old Jhon, de gezellige kletsmajoor die van een borreltje houdt maar slecht om kan gaan met de stilte. Dit is ook oud worden maar voor mij anders!

Tijd for a fine red. Het is tijd de hoogste tijd.

 

De Pluis