Nu al mijn excuses voor het gebruik van het woord, Hoer. Het is zeker niet mijn bedoeling om het woord in te zetten als scheldwoord, maar het kwam als eerste in mij op toen ik deze column begon te schrijven. Geeft u mij een paar minuten van uw tijd, om e.e.a. uit te leggen.

Als Freelancer zoek je een opdracht, begin je aan de opdracht en sluit je de opdracht af. Waarna je weer opnieuw begint.

Freelancer wordt je om verschillende redenen. Je bent er uitgeknikkerd en niemand wil je hebben. Je haat het om de hele dag te horen dat je niets voorstelt. Je heb een uniek idee, en denkt het wiel te hebben uitgevonden. Je wilt slimmer zijn dan de rest van de wereld. Je haat puberale managers en om elke dag hetzelfde doen. Je wordt gedwongen, omdat de tijd dringt. Of je wilt geen uitkering “ krijgen”. Zo heeft iedereen een reden!

Doordat de VUT is afgeschaft, heeft Nederland o.a. te maken met een tsunami van “oude” Freelancers. Door het leven geschoold, op zoek naar erkenning, voorzien van een rits gedateerde diploma’s met een sterke drift naar het verleden.

Ik heb allang afscheid genomen van mijn ego en de hang naar meer, meer en meer. En ben ik nauwelijks nog te raken door de al dan niet geschreven boodschappen van schofferende groepen mensen, die zich werkgever mogen noemen.

Nu hebben wij oudjes ook wel veel nadelen. Zo’n 50 + partij ligt elke week te rollebollen met elkaar, ergens in het land. Graaiers en oplichters hebben veelal een gedateerde leeftijd. De vooroordelen over onze houdbaarheidsdatum, met alle neven effecten, zijn niet van lucht. Of, omdat ik teveel diploma’s in de kast heb liggen en waarschijnlijk een rechtstreekse bedreiging zou kunnen worden, voor een hedendaagse “chef”.

Ik lees en hoor o.a. de verhalen van soortgenoten die veelal te maken hebben met uitkerende instanties. Die van workshop naar workshop moeten gaan om sancties te voorkomen, een drankprobleem hebben door de vele afwijzingen, motivatiegesprekken ontvangen van hen die wel een baan hebben en de oudjes zelf ook blijven vasthouden aan hun eigen jaren vijftig principes van 40 uur werken, een contract voor onbepaalde tijd en wel graag, hetzelfde werk!

De oudjes zijn handelswaar geworden, er wordt aan ons verdiend. En als we wat nodig hebben dan wordt er simpelweg op ons bezuinigd. Kortom, wij zijn willens en wetens, de grondleggers van de marktwerking.

Freelancer! Een hoer noemde ik mijzelf. Nu heb ik in de loop der jaren vele functies bekleedt, maar als Hoer?

Om mij heen liggen blinde, nagenoeg tandeloze en moeizame lopende honden te dromen over vroeger. Zij zien zichzelf achter een bal aan rennen, in een sloot duiken of gezellig achter een jogger aanrennen. Met op de achtergrond een schreeuwende baas waar zij zich niets van aantrekken. Eigenwijs als ze zijn.

Maar dat is het? Ik ben geen Hoer, maar een oude eigenwijze hondenman. Ik verlang naar vroeger, en ben trots op free at last, free at last. Het komt steeds dichterbij, wij weten het als geen ander!

 

 

Ik ben een hoer!
Stem op deze column!