Het is rood, knalrood. De rij auto’s komt in beweging en raast langs ons heen. Bellende mensen, appende mensen, opmakende mensen en mensen die hun handen zo vast om het stuur hebben, dat de spierpijn op de hoek ligt. En een blinde politieagente, die zijn er dus ook.

Naast mij komt een buurjongetje staan. De prille uitvoering van Michael Jackson. Prachtig ventje, waarmee ik afgesproken heb dat alleen hij de tennisbal van de trekhaak mag lenen, als hij zich verveeld. En het werkt nog steeds, een echte grote jongens afspraak.

Maar nu kijkt hij boos, heel boos. Joop krijgt, zonder aan te kijken een aai over zijn bol. Maar zijn blik blijft strak vooruit.

Zo jongen op weg naar school, vraag ik belangstellend. Ja meneer, en de woorden houden op.

Groen! We steken over richting de struik waar Joop altijd z’n poot op moet tillen en richting een megastal, wat tegenwoordig: school heet.

Samen lopen we in stilte verder.

Ik heb straf gehad van m’n vader, zegt mijn vriend uit het niets.

Oh, zeg ik verontwaardigd. Hoezo? Nou, gisteren was ik aan het skateboarden en toen kwamen er twee grote jongens die begonnen te schelden en wilden mijn board afpakken.

En……….Nou, ik riep eerst dat ze op moesten houden en toen begonnen ze te duwen, ook tegen mijn kleine broer.

Ja…………..en toe heb ik er één een klap in zijn gezicht gegeven en de ander keihard in z’n arm gebeten.

Toen liepen ze weg, en na het eten kwam hun vader aan de deur en die was heel boos. En toen kreeg ik straf, moest ik naar mijn kamer!

Hij loopt het school plein op, waar een man in een soort politiepak bij de ingang staat te wachten. Op wie, is mij niet duidelijk.

De buurjongen zwaait naar ons, en Joop besluit dat het tijd is om recht tegenover de ingang van de megastal zijn avondeten in het gras neer te leggen. De man in het pak zegt niets, maar kijkt streng. Joop ook, met dichtgeknepen ogen.

Prachtig zoals kinderen reageren. Puur en zuiver, en nog een lange weg te gaan om wenselijk gedrag aan te leren. Nog zoekende naar de grenzen van acceptatie en van delen.

En hoe mooi zou het toch zijn, als de volwassenen van deze wereld het lef zouden hebben op sommige momenten gewoon weer kind te zijn.

Stel je voor: je Baas is vervelend, jij draait je om en geeft hem een geweldige schop onder zijn kont. Je partner wordt gebeld waarna je voor straf op de kantoorstoel moet blijven zitten.

Of keihard durft te zingen tijdens je werk, met een paar geweldige moves erbij. Waarna je met piepende en gillende banden het parkeer terrein verlaat. Gewoon omdat je vrolijk en een beetje baldadig bent.

Maar volwassen zijn betekent dat Kinderlijk gedrag niet meer bestaat. Volwassen zijn, is serieus zijn. Dat verwachten we allemaal van elkaar.

Dus als je aan een Recruiter vraagt waarom zij zich niet aan de afspraak houdt qua terugbellen en er klinkt minachting. En de ander zegt dat ze een trut is met pukkels, dan is dit niet volwassen.

En als je drie honden uitlaat en onderweg  tegen een balletje aan trapt, die je vervolgens per ongeluk tegen een raam aan knalt. Dan is dit zeer onvolwassen gedrag.

Nou en!

Ik ken iemand die zal wel nooit meer volwassen worden, zoals het volwassen zijn hoort!. Hij was het vroeger wel, maar is weer teruggekeerd naar het kind zijn.

Die vent is maf en gek tegelijk. Maar heerlijk is het af en toe wel, heb ik van horen zeggen. Kind…………..

 

De Pluis.