Nonderjuu, het is acht uur en de regen klettert tegen de ramen maar de honden zijn overduidelijk. Wij willen eruit, basta. Tja, ook nu heb ik niets te zeggen dus de jas aan, en ga de druppels water te lijf. Het is ook donker buiten en de wind giert. Ben blij dat ik honden heb maar voor even, niet heus.

In het onverlichte park zie ik nauwelijks iets. Maar gelukkig heb ik drie alerte neuzen van honden die schijnbaar wel heel veel ruiken Plotseling gromt de oudste uit het niets, en zie ik een silhouet tegen een boom staan. Zie wel de vorm van een capuchon rond een hoofd, en sta op scherp. Ik knijp in de riemen van de honden (alsof dit helpt) en loop met grote passen door. Joop gromt nog harder en staat strak in de lijn. Verdomme, een jogger-trut die een beetje staat te strekken tegen een boom. Verdomme, maar het is goed “zegt”:  Joop. Het is allemaal goed, loop maar door ouwe.

Toch effekes een raar gevoel en eenmaal thuis aangekomen, een kopje thee gezet. Honden een koekje gegeven en de televisie aangezet, even de emotie weg. Opsporing Verzocht! Gezellig stukje Nederland, heerlijk! Zap, en zie een documentaire over prostaatkanker, en dat je er niet vroeg genoeg bij kan zijn om het te ontdekken. Poink, uit dat ding dan maar kompjoeteren.

Controle, Vrees en Angst de drie nieuwe competenties die nog in geen enkel functioneringsgesprek besproken worden.

We willen alles weten, alles controleren. Bloeddruk, hartslag, hoe het met de prostaat is gesteld, of we het goed doen op ons werk, cholesterol en weet ik wat. Loslaten, is mijn advies. Niks controleren en accepteren dat het leven oncontroleerbaar is!

Vrees is wat anders, dit is concreet. Het is tastbaar. Ik bedoel, als ik door een park heen loop en iemand wil mij een kopje kleiner maken, dan is vrees op dat moment terecht. Als je op een oude motorfiets als jonge jongen op weg naar Spanje bent en je krijgt een klapband, dan is het vervolgen van je reis de eerste kilometers er één van dicht genepen: ik vrees – indo-billen.

Angst, daarentegen is niet concreet. En is de acceptatie dat het inschatten van risico’s voor een mens verdraaid lastig is, de juiste. We leven nu eenmaal is een nagenoeg verhitte maatschappij. Ik bedoel, pak morgen maar eens willekeurig, drie kranten en lees de koppen om de krantenverkopen omhoog te duwen? Maar het blijven berichten, als je er niet mee te maken hebt. Opruiend kan het wel zijn.

Ik weeg ( helaas weet ik dit sinds vandaag) iets over de 93 kilo, heb een kale kop, een steeds langer wordende sik, zichtbare tatoeages, spleetoogjes, ben mondig en sta m’n mannetje. Op gezette tijden heb ik heerlijke schijt aan delen van de maatschappij, en wat er als waarheid verteld wordt. Boeien!

Dus beste mede Hollanders en alles wat erbij hoort (of sommigen dit nu willen of niet) Rechtop, accepteren, niet meer in een kramp schieten en bedenken dat het fucking leven een carrousel is. Dan komt alles goed.

Oké, behalve dan…………

e.o.a onderzoeksbureau met de Star Trek naam: Motivaction die in opdracht, een doelgroep met kleur op de kast aan het jagen is – de Amsterdamse hulp Sint, die Amsterdam Zuid Oost niet durft te bezoeken omdat de goedheilig man bang is om een klap op z’n mijter te krijgen – Politici die vrees hebben dat er over een tijdje geen koeien meer in de wei lopen en angsten hebben voor ebola-besmet apenvlees in de schappen van supermarkt (!!!!) en niet te vergeten mijn enige, echte vriend Henkie van de 50 plussers die niet weet hoe je bijstand moet gaan aanvragen omdat hij moet gaan lappen.

En voor de rest van de wereld: zondag Nederland tegen een clubje deeltijd voetballers, da’s pas oprechte vrees! Terusten…………………

De Pluis.

 

PS; Apenvlees ligt niet in de schappen, het leeft namelijk op nummer 103 en is grijs, niet zwart of rood. Behaard wel, onder haar kin om exact te zijn. Gedver.