Mijn eerste column , niet mijn eerste verhaal overigens. Maar om 2017 goed af te sluiten eindelijk deze stap genomen. Als ik de goede voornemens van 2018 nu alvast in werking zet, wie weet wordt het wat? Het geroep van andere heeft mij hierheen geleid. Ghislaine je moet daar iets mee doen. Jij kan dat, jij raakt. Is dit dan wel mijn “ding”schrijven over wat mij bezighoudt ? Ja eigenlijk wel. Durf ik dat dan ook te delen met “onbekenden” , had ik die stap zelf al niet genomen met mijn blog?  En toch..telkens durfde ik niet. Was ik wel klaar voor kritiek? I.p.v. de lieve hartjes, opbeurende woorden of een simpele wauhh? En waarom nu dan wel, wat is er anders?

2018 hoop ik 50 te worden. Niets mis mee zou je denken. Maar dan ben ik al ouder dan mijn vader ooit geworden is en 12 jaar jonger dan mijn moeder. Ik ben dus in mijn LEEF!!! fase. Leef omdat de tijd die wij krijgen een begrip is die wegtikt , waar we geen grip op hebben. Geen houvast. Levenslessen die boeken vol zijn, maar met enige regelmaat even worden teruggeblikt, zeker in deze laatste weken voor het nieuwe jaar. Nieuwe boeken worden weer vol geklad, meestal het begin van iets moois. Maar soms ook het begin van krabbel, notitie aan jezelf.  Kleine korte verhaaltjes, kritisch soms of bemoedigend, ik bezit ze allemaal. Mijn stap vooruit is gezet, nieuwsgierig, ontdekkend maar altijd mijzelf. Eens kijken wie er mee durft te leven. Met de beste wensen voor 2018.

Ik Leef
Stem op deze column!