En dan heb je dus gedonder in de glazen. Een chauffeur van PostNL schrijft een bericht op Facebook en hupsakee: doei baan.

Los van het feit dat het een afschuwelijk bericht was, is er schijnbaar een klikspaan werkzaam met een Oost-Duitse, Chinese, Russische of weet ik veel wat voor een roots, binnen de hobbyclub van Achterhoekse Henkie.

Een klikspaan die meeleest en er een groot genoegen in heeft, om collega’s volgens oud VOC gebruik, te naaien.

Zo’n gluiperd die ’s-Morgenvroeg bij de koffie corner afluistert, in de nachtelijke uren bespioneerd en niet kan wachten tot de volgende werkdag aanbreekt. Hallo, Mevrouw Verhagen, ik heb er weer één voor u. Mag ik, mag ik, alstublieft ik smeek u. En wat zit uw haar leuk?

Volgens mij is de mahonie houten vloer van één van de machtigste vrouwen die er is. spekglad van al het slijm. Lekker dan!

Maar het past in deze tijd.

Er wordt steeds minder uitgesproken. Omdat we het niet meer durven, niet meer mogen, niet kunnen of omdat typen nu éénmaal veiliger is dan de 1:1 confrontatie. En of dit zorgelijk is!

De zin: je opmerking niet onder stoelen of banken steken, is rijp voor de geschiedenisboeken.

Wij zijn volwassen en we spreken nauwelijks iets meer uit. We zijn jong, en gaan het filmen.

Anonimiteit is een groot goed geworden, en neemt in alle hevigheid toe.

Staan voor wat je vindt, is voor de notabelen onder ons.

Klokkenluiders hebben tenminste een gezicht, klikspanen niet.

Het gaat me te ver om te zeggen dat er binnenkort een knokploeg komt, die voedselbonnen gaat stelen. Maar een mening ondergronds uitspreken is gevaarlijk.

Ik merk dat men 10 jaar geleden op zoek was naar o.a. een anders denkende. Doordat ik op congressen, seminars en workshops sprak. Maar die tijd is geweest. Oké, misschien ben ik in de ogen van anderen te oud en doe ik er niet meer toe. Heb ik een mening die alleen slaapverwekkend is.

Maar aan de andere kant: de predikers zijn er niet meer!

Ik had het over Russische en andere klikspanen, maar Nederland doet dus ook mee. Klikken als onderdeel van een Nederlands Democratisch bestel, en in andere landen noemen ze dit: veiligheid.

Wederom, ik maak met zorgen en boos.

 

 

 

 

 

Ik lees met u mee, gezellig.
Stem op deze column!