Lekken, het nieuwe woord van vandaag de dag. Lekken, klikken, verraden, hardop kletsen. Je geeft het een draai en een ieder weet wat er bedoelt wordt.

Ik had nooit verwacht dat ik het een prachtig woord zou gaan vinden.

M’n oude vader lekt nu ook maar dit is voor het nu, niet wat ik bedoel. Ik bedoel, het echte lekken als alternatief voor het met spandoeken de straat op gaan en een mening uit te “schreeuwen” die haaks staat op een genomen beslissing of maatregel. Voor jezelf of voor de ander.

Dit doen we in Nederland niet meer, we weten niet meer hoe je in de openlucht protesteert. Dat je met een potje verf en een kwast, creatief kunt zijn op een wit laken.

Nee, we lekken liever. Of liever gezegd: de moedigen onder ons lekken.

En toch is het ook een beetje eng!

De rol en functie van de Maatschappelijk journalist, de bekende columnist worden de spreekbuizen van en voor de samenleving. En wat mij betreft, een hele belangrijke functie gekregen hebben om misstanden aan de kaak te stellen.

Maar over sommige dingen lekken we niet. En niet lekken is schijnbaar het tegenovergestelde van in stilte accepteren.

Waar zijn de oude wijze mannen en vrouwen uit de buurt gebleven, die alles wisten over van alles en nog wat? Die zonder te vragen hun meningen gaven over personen, gebeurtenissen en de geruchten die er waren?

Ze zijn verjaagd. Samenscholing op de hoek is verboden, lekken over misstanden zorgt voor onderduiken, opjagen en vertrouwenspersonen zijn tegenwoordig betaalde functies. Om nog maar te zwijgen over het hebben van eigen mening op je werk!

Lekken, ik lek, jij lekt, wij hebben gelekt en zullen we gezellig gaan lekken?

Wie maakt zich nog oprecht zorgen over de misstanden binnen onze samenleving?

Te weinig, als het u aan mij zou vragen.

Het is natuurlijk makkelijk praten over Alex en de gaten in zijn hand, maar die niets terug kan (durft!) te zeggen. Of over Jeroen die zo nu en dan even vergeten was om iets noemen, maar niet te kwetsen is.

Ik bedoel eigenlijk zaken die er toe doen, maar na het aanstippen ervan verdwijnen als sneeuw voor de zon.

Over privacy gevoelige zaken, een Overheid die zijn dienaren belazerd, beslissers die willens en wetens hun zakken vullen maar nimmer door de medewerker ter verantwoording geroepen worden, de zorguitbuiting, werkgevers die hun werkvolk uitpersen en regeren met harde hand, discriminatie door uitzendbureaus, fouten van Gemeente ambtenaren waardoor mensen honger en dorst hebben of diezelfde Gemeente ambtenaren die weten dat wat ze doen, eigenlijk niet meer kan en ongepast is.

Waarom lekken er niet veel meer mensen, vraag ik me af? Bang voor het verzet?

Het is wellicht tijd voor echte een  krant die zaken voor het voetlicht brengt. En man en paard noemt.

Niet de kranten van nu, die in handen zijn van het grote geld, van anonieme marketing-investeerders die een groeiende oplage willen in plaats van een eeuwige waarheid.

Misschien, en wellicht heb ik een idee…,

 

 

De Pluis

 

 

Ik lek…….
Aantal stemmen:1 Gemiddeld: 5