Ik moet in bad

 

 

Ed, kom je? Het is vrijdagavond en in de bijkeuken staat een enorme teil met water. Naast de teil staat m’n moeder met in haar ene hand DE BORSTEL. Ik kleed me uit en stap in het inmiddels ijskoude water. De rillingen doen hun werk, en mijn moeder schrobt van top tot teen met de borstel over mijn prille lichaam. Ik krijg het warm. Als “toetje” krijg ik een plens lauw water over mij heen en de lijdensweg is voorbij. Oma die op afstand alles gade heeft geslagen vangt me op, en geeft me de schone kleren aan. Binnen wacht de beloning: ontbijtkoek met een dikke plak boter. Ja, de volgende!…………..Ik schrijf 1969, de Betuwe.

Nog steeds ga ik vaak op vrijdag onder de douche ( een teil: kan wel maar dan moet er iemand na afloop wel tillen) en schrob nog steeds. Niet meer met een borstel, maar met een washandje of met een e.o.a bol aan een touwtje. Sinds kort gebruik ik ook een “sapje” tijdens de APK en ruik op gezette tijden voor een paar seconden naar een Afrikaanse bloem of een Argentijns gewas.

Maar ik gebruik eigenlijk nooit na afloop een luchtje. De waarheid gebiedt mij te schrijven dat CC als vertrouwelinge, hoewel ze daar nooit een vervelende opmerking over heeft gemaakt, standaard een smeersel gekocht heeft wat ervoor zorgt dat ik enige uren als een kokosnoot ruik en al mijn pure geuren teniet doet.

Maar los van de kleine hoeveelheid nep geuren gebruik ik niets. Ik ruik dus als de Pluis.

Nu scheer ik mezelf al een tijd niet meer, dus de kaalheid op het hoofd en gezicht hebben plaatsgemaakt voor een beginnende dos. En nu heeft CC als meegevertje schat ik in, zachtjes gezegd dat er etensresten in mijn toekomstige baard zullen blijven zitten. Wat gaat stinken. Ik heb namelijk een motoriek die er met enige regelmaat voor zorgt dat zoutpotten die je moet opendraaien, in één keer echt worden opgedraaid. Twee koppen koffie serveren ervoor zorgt dat CC op voorhand een vaatdoek in haar hand heeft en ik met enige regelmaat in de waterbak stap van de Honden, waardoor de Showkast van vijf ruggen op termijn, een ander model krijgt. (zegt CC tegen mij, maar dit kan ook uit pure intimidatie zijn)

 

Nu kan ik geuren door de abstractheid niet altijd onder woorden brengen. Ik kan ze niet altijd duiden. Dus gebruik ik vaak woorden als: je ruikt als een banaan, wat een zure of zoet lucht hangt hier, hier hangt een lijkenlucht, enz. enz.

Ik heb een keer een brand in huis gehad wat gelukkig voor mij en de honden goed is afgelopen, dankzij de Brandweer. Maar tot op de dag van vandaag ruik ik op sommige momenten van een dag een brandlucht. En ga ik in mijn “enorme” appartement op zoek naar iets wat er simpelweg niet is. De brandgeur doet mij nog steeds wat!

Nu is er voor ons Westerlingen geen woordenboek van geuren. Maar ik ben in landen geweest waar de bevolking wel woorden had voor geuren. En da\it is vreemd maar ook mooi. Met name wat u en ik noemen, de primitieven hebben een schat aan woorden om een geur te benoemen.

Mijn neus zorgt ervoor dat de geur binnenkomt. Een stil en zwijgzaam zintuig. Maar als de geur eenmaal binnen is gekomen beïnvloed het op één of andere manier het centrum van mijn hersens. En dit zorgt er weer voor dat het schijnbaar ook het gedrag bestuurd.

En toch gebruik ik zelf geen luchtjes.

Dit in tegenstelling tot een aantal anderen. Ik ruik mannen met allerlei geurtjes en zie op de schappen in de winkel rijen met allerlei beloftes. Ik ruik dames en zie op de schappen in de winkels nog langere rijen met allerlei beloftes. Nu zijn vrouwen volgens mij met geuren meer geurbewust als mannen. Het maakt ze volgens meer zelfverzekerder in het optreden naar buiten toe, en geeft dus rust van binnen. Maar ze vragen zich volgens mij niet af of de ander het wel lekker zou vinden.

Nu kom ik vanavond met ons rondje de meneer oranje broek weer tegen. En geloof me, onzeJoop tilt op ruime afstand z’n dikke kop omhoog en zet de Beagle neus in standje overuren. Joop is een kampioen in geuren oppikken. En of het ook zijn gedrag veranderd? Vraag het aan elke Beagle baas, absoluut.

 

Ik ruik een hondenscheet? Wie oh wie is de schuldige? En wie weet daar een woord voor? Joopie kijkt naar z’n eigen kont, eikel!

 

De Pluis