Beste meneer of mevrouw Tony (of een van de werknemers van voorgenoemde),

Ik ben heel teleurgesteld. Niet een beetje teleurgesteld, maar echt tot in het diepst van mijn inmiddels gebroken ziel teleurgesteld. En ik wil u nu niet een heel naar gevoel geven, maar het is wel een beetje de schuld van Tony Chocolonely. 

Het zit namelijk zo. Ik heb examens. Volgende week maandag begint de ellende, en u begrijpt wel dat ik als gevolg daarvan hele dagen eenzaam en alleen op mijn slaapkamertje, achter een flinke stapel schoolboeken verscholen zit. Uitzichtloos zit te lezen, en zoveel mogelijk informatie in zo weinig mogelijk tijd mijn hersenen in probeer te zuigen. Afijn, u heeft vast ook ooit eindexamen moeten doen, dus u begrijpt vast als geen ander hoe het op het moment met mij gesteld is.

Nu is het van levensbelang dat men in al deze narigheid zichzelf af en toe een klein verwennerijtje gunt, een klein lichtpuntje in de duisternis der examenstress. Dat snapt u natuurlijk zelf ook wel. Ik neem aan dat u, uitgaande van het feit dat u voor een chocoladebedrijf werkt, van chocolade houdt? Ik ook. 

Dus, nadat ik een lange dag aan boven mijn wiskunde- en geschiedenisboeken gehangen had, en er nog een aantal uren waarin ik niet veel anders zou zien in het verschiet lagen, vond ik het tijd voor zo’n lichtpuntje (met name wiskunde is een erg duister iets, zeker voor iemand met een weinig abstract brein als ik). De AlbertHeijn bij ons om de hoek was nog open, dus ik heb me zorgvuldig omgekleed (iemand met enig respect voor zijn/haar omgeving gaat namelijk niet in examen-leer-kleding en dito gezicht naar de supermarkt), en ben naar de betreffende winkel gelopen (dat was trouwens een hele beleving, aangezien ik al dagen geen direct daglicht en frisse lucht had ervaren, maar dat is vast geen informatie waar u op zat te wachten).

(Als u nog leest, mijn complimenten en bewondering voor uw vermogen tot volhouden)

Doelbewust (genietend van mijn uitstapje) liep ik op het schap met chocolade af, waar ik altijd minstens 10 minuten moet bedenken in welke soort chocolade ik zin heb. BonBonBloc praliné van Côte d’Or is meestal mijn favoriet, maar ik dacht, gezien de situatie, laat ik eens gek doen. Laat ik eens iets doen aan wereldverbetering. Laat ik Tony’s Chocolonely kopen. En daar ging het verkeerd.

Op jullie verpakking staat, ik citeer, “Van onze chocolade wordt iedereen blij: jij, je buurman, je tante, etc.”. Dat is dus een leugen. Ik word er helemaal niet blij van. Hoewel, misschien was ik er wel blij van geworden, als jullie stomme chocoladerepen niet zo vreselijk onlogisch geweest waren. Wat het probleem is? 

DAT JULLIE BLAUW VERPAKTE REPEN PURE CHOCOLADE BEVATTEN.

Dat is het probleem. Want zodra ik geïnstalleerd zat op de bank, met een goeie bak koffie (óok van levensbelang in examentijden), en mijn welverdiende reep chocolade openmaakte ging ik bijna huilen (anti-climax). Een totale desillusie. Er zat verdorie pure chocolade in mijn blauwe reep. Kunt u iéts verdrietigers bedenken dan pure chocolade? (Ik denk dat pure chocolade het kwaad in deze maatschappij heeft gebracht.)

Voor u is dit misschien inmiddels logisch, pure chocolade in een blauwe verpakking, maar voor de doorsnee nietsvermoedende chocoladekoper niet, en zeker niet in mijn geval (in mijn hoofd was ik nog bezig met de buitenlandse politiek van Philips II van Spanje en binomiale verdelingen). Blauw = melkchocolade, rood = pure chocolade. Heeft u met biologie opgelet toen het ging over synapsen? Bruggetjes in hersenen die automatisch bepaalde verbanden leggen? Die theorie gaat ook op als het gaat op chocolade. Als ik een blauwe verpakking zie, geven mijn hersenen automatisch het signaal MELK. 

Uiteindelijk heeft een van mijn huisgenoten dus de reep pure chocolade opgegeten, terwijl ik met stekende pijn in mijn hart toe moest kijken.

Is er ook nog een conclusie in dit verhaal? Nee. Ik wilde u gewoon even meedelen hoe verschrikkelijk onlogisch het is dat u op de eén of andere manier blijkbaar een grote middelvinger heeft jegens onze hele samenleving, en dat ik het erg jammer vind dat ik daar slachtoffer van moest worden.

Ik ga nu het hele gebeuren en jullie stomme principes nog even verwerken.

In het vervolg zal ik de rode reep kopen.