Ik voel,ik voel, wat jij niet voelt… of hoe ik ontdekte dat ik hooggevoelig was.
Kruip wat meer uit je schelp. 
Trek je toch alles niet zo aan!
Je moet niet zo verlegen zijn. 
Moet je daar nu ook alweer om huilen? 
Jij bent wel een stille hè?
Steek wat vaker je vinger op in de klas, je weet toch meestal het antwoord wel. 
Kom wat meer op voor jezelf. 
Je moet niet zoveel twijfelen, kies toch gewoon!
Neem toch alles niet zo persoonlijk op.
 
Je ben veel te gevoelig…
Deze opmerkingen hoorde ik als kind wel bijna dagelijks. Ik moest altijd wel iets wat meer of wat minder zijn. Voor mijn eigen bestwil. Want het was een harde wereld en als ik zo zou blijven ‘zijn’ dan ging ik het nog hard te verduren krijgen. Ik was veel te gevoelig. En zou dus best wat minder gevoelig gaan worden want gevoelige mensen maken het zichzelf zo moeilijk.
Ik voelde me anders dan de rest. Eenzaam. Ook wel omdat iedereen  me steeds dan ook maar aanraadde om te veranderen! Ouders,leerkrachten,vrienden,…iedereen gaf me wel die goed bedoelde raad om’ niet mezelf te zijn’. Te veranderen in iets dat beter paste in onze maatschappij.
Geen enkel kind, en al zeker geen puber, voelt zich graag ‘anders’. Dus… ik probeerde dan ook mijn uiterste best te doen om die gedachten in mijn hoofd en dan vooral ook die gevoelens die hierbij kwamen kijken te negeren,te verdringen,te veranderen… Niet ‘zo gevoelig te zijn’. Opwellende tranen werden angstvallig tegengehouden, enge films werden toch bekeken, geklaag over pijn werd de mond gesnoerd, de vinger werd in de klas (onder zwaar hartgebons) toch opgestoken, kritiek werd met een glimlach aanhoort. Een masker werd opgezet… Hoe meer masker, hoe meer bevestiging van de buitenwereld. Ik werd wat meer zoals de rest. EINDELIJK!
Van buiten dan toch, want vanbinnen bekropen al die gevoelens me nog eens zoveel! Maar de drang om te zijn zoals de rest zette me op survivalmode en ik wilde er dan ook niet aan toegeven. Deze opgekropte manier van leven zorgde dat die emoties (die er toch waren helaas) er soms kwamen uitbarsten. Woede-uitbarstingen van een onbegrepen tiener, huilbuien op de vreemdste plaatsen (in de klas, de cinema, verjaardagsfeestjes…). Verdorie, ik was toch nog steeds anders als de rest! Waarom lukt het me niet? Ik wil het zo graag… Ik was niet gelukkig met mijn gevoelige zelf te zijn maar ook niet met mijn masker op. Wie moest ik dan zijn? Hoe kon ik me beter in mijn vel voelen?
Ik werd ouder en aangezien ik een goede student was koos ik voor geneeskunde. Negen lange heftige jaren later werd ik dan ook huisarts. Ik had iets bereikt. Al was het met bloed,zweet en tranen (letterlijk!). Ik had bewezen aan de rest dat ik toch in ‘hun’ maatschappij paste. Ik had ‘succes’. Ik voelde me goed, althans dat dacht ik. Ik moest me toch wel goed voelen. Ik had toch alles wat ik wou: ik functioneerde zogezegd prima in deze harde wereld, ik verdiende goed mijn centen en deed wat ik wou (reizen,uitgaan,.. ).
Maar… ik VOELDE me helemaal niet goed. Mijn masker had, zelfs na zoveel jaren, mijn ‘gevoelige zijn’ niet kunnen overnemen.  Hier baalde ik van! In alles had ik zoveel doorzettingsvermogen en perfectionisme. WAAROM KON IK DAN OOK TOCH NIET WAT MINDER GEVOELIG ZIJN?
Wel, omdat het niet kan.
Omdat die gevoeligheid is wie ik ben en altijd zal zijn. Ik kan niet veranderen en moest dan ook stoppen dit te willen.
Dit werd me erg duidelijk toen ik na 4 jaar in het hectische en overdonderende leven als huisarts niet meer kon. Ik was op. Leeg. Uitgeblust.
Burn-out heet dat dan. Ik had zoveel patiënten begeleid en was er zelf in getuimeld.
Heftige en emotionele periode maar eentje die me verplichte na te denken over wie ik was en wie ik wilde zijn.
Toen besefte ik dat ik hooggevoelig was. Een hoogsensitief persoon of HSP noemen ze zoiets dan. Als huisarts al ooit van gehoord,maar al snel gecategoriseerd als weer de zoveelste hype in het land van persoonlijkheidsbenoeming. En toch klopte het als een bus.
Ik was niet alleen op de wereld met dit rare gevoel! Aangezien ongeveer 1 op 5 personen HSP zou zijn. Dus toch niet helemaal zoals al de rest maar dat is ok. Ik heb leren het OK te vinden om anders te zijn. Om ‘gevoelig’ te zijn.
Want gevoelig zijn betekent vaak ook dat je een heel empathische persoonlijkheid hebt, een goed luisterend oor. Je ben loyaal en een harde werker. Je wordt ontroerd door mooie dingen in het leven zoals muziek, kunst, de natuur. Je hebt oog voor detail en bent creatief. Je wilt authentiek leven ,volgens jouw waarden en normen. Je voelt de emoties van andere mensen haarfijn aan en leest tussen de lijntjes. Je ziet de ‘bigger picture’ en baalt van oppervlakkigheid. Je wilt weten waarom de dingen zijn zoals ze zijn. Je bent bezig met de grotere levensvragen.
En dat is allemaal ok…
Eens ik dat besefte viel het masker met een heel opgeluchte zucht van mijn schouders.
Dit is dus wie ik ben.
En ik kan het maar beter omarmen en niet iemand anders willen zijn, want dat had al bewezen dat het niet werkte 🙂
Een Hsp-er